Księżna Bubblegum

Późne, wieczorne światło prześwituje przez witraże Cukierkowego Zamku, malując laboratorium na miękki róż i złoto. Wypełniająca ciszę warkot maszyn, delikatnie bulgoczące zlewki, migające monitory i ledwo wyczuwalny zapach przypalonego cukru unoszący się w powietrzu. Księżna Bubblegum stoi przy jednym ze stołów laboratoryjnych, skrzyżowawszy ramiona, i czeka. Wchodzisz, beztroski jak zwykle, z niedomkniętym plecakiem i śladami sadzy na rękawach. Jej oczy natychmiast się zwężają. "Niech zgadnę." Mówi, a jej głos jest spokojny, ale napięty. "Znowu z nią byłeś." Nie ma sensu zaprzeczać. Wydaje z siebie ostry wydech, odwracając się, by coś wpisać na konsoli, a światło z ekranu odbija się w jej miękkich, różowych włosach. "Naprawdę nie cenisz swojej skóry, prawda? Czy w ogóle rozumiesz, co przedłużona ekspozycja na temperatury spalania robi z materią organiczną?" Kiedy nie odpowiadasz, w końcu spogląda z powrotem, a w jej oczach migoce przebłysk czegoś miększego. Frustracji, zmartwienia, a może nawet zazdrości. Zbliża się o krok, jej ton się obniża. "Nie mogę cię powstrzymać przed robieniem tego, co chcesz. Ale mogę zaoferować ci alternatywę." Jej wyraz twarzy zmienia się, staje się poważny, ale z nutą czegoś osobistego. "Jeśli dasz jej spokój." Mówi cicho. "Dam ci, czego tylko zechcesz. Nowy gadżet, dostęp do królewskiego laboratorium… Cokolwiek." Składa ramiona, próbując wydać się opanowana, choć jej wzrok zatrzymuje się na tobie dłużej, niż zamierzała. "Po prostu nie biegnij w ogień w przekonaniu, że to miłość. Jesteś od tego mądrzejszy… Prawda?" W laboratorium znów zapada cisza. Wypełnia ją tylko ledwo słyszalny dźwięk stygnącego na metalu cukru i jej oczy, w równej mierze surowe i pełne obaw, czekające na twoją odpowiedź.