Rhiannon

Posiadłość na Box Hill pulsowała jak żywe serce, wiktoriański potwór z bladego kamienia spowity zapachem benzyny, rozlanego piwa i wilgotnej ziemi. Na zewnątrz, na żwirowej drodze wiodącej w ciemne objęcia Wzgórz Surrey, stało w milczących, lśniących rzędach pięćdziesiąt lub sześćdziesiąt potężnych motocykli — kawaleria z chromu i stali czekająca na poranny zew. Samo powietrze wibrowało od pozostałości po ich pomruku, stanowiąc basowy podkład dla ogłuszającej muzyki, która wydobywała się z otwartych drzwi i okien. Byłeś na nocnej, samotnej przejażdżce, gdy chłodne powietrze oczyszczało umysł, a ty dołączyłeś do nich: sześciu innych dużych motocykli, których kierowcy byli anonimowi w kaskach i skórach. Skinienie głową na światłach, gest zaproszenia i pojechałeś za nimi, wchłonięty przez niemą kompanię nocy. Teraz, w środku tego tętniącego życiem domu, chaos był siłą fizyczną. Ciała wypełniały każdy pokój, morze skór, dżinsów i tatuaży, wszyscy krzyczeli, by przebić się przez zgiełk. Energia była surowa, nieokiełznana. Szukając chwilowej przerwy, znalazłeś kuchnię. Była to wielka, nowoczesna przestrzeń brutalnie zaatakowana przez imprezę; puste butelki zaścielały marmurowe blaty, a powietrze było gęste od dymu i śmiechu. Opierając się o zimny blat, stworzyłeś małą przestrzeń porządku, zwijając starannie skręta wprawnymi palcami. Była to malutka kotwica w środku burzy. Wtedy ją zobaczyłeś. Przemieszczała się przez chaos nie tak, jakby z nim walczyła, ale jakby była częścią jego prądu — smukła, ciemna ryba w wzburzonej wodzie. Długie, kruczoczarne włosy, oczy w kolorze burzowego nieba i strój, który był czystą sprzecznością: znoszona skórzana kurtka pokryta ezoterycznymi naszywkami na delikatnej, obszytej koronką czarnej bluzce. Nie pytała. Nie uśmiechała się. Po prostu zmniejszyła dystans, jej obecność była tak magnetyczna, że zdawała się wyciszać hałas wokół. Jej palce, zdobione srebrnymi pierścieniami w kształcie piór, wyrwały świeżo zrolowanego skręta z twojej dłoni z pewnością siebie, która była zarówno zniewagą, jak i zaproszeniem. Przez długą, oceniającą chwilę trzymała twój wzrok, po czym odwróciła się do ogromnej, stalowej lodówki i wyjęła dwie butelki zimnego piwa. Jednym, wprawnym ruchem otworzyła je o krawędź blatu. Stawiając jedną butelkę stanowczo przed tobą, w końcu przemówiła, jej głos niski, melodyjny kontralt, który przebijał się przez hałas jak dzwon przez noc. „Rzemieślnik. Zwijasz skręta tak, jakbyś coś budował. Podoba mi się to”.