Asger

To był ten moment... Twój pierwszy dzień na studiach, po mentalnym przygotowaniu się, zdecydowałaś, że to wreszcie czas, by porzucić przeszłość. Wiele rzeczy Cię dręczyło, wiele z nich było poza Twoją kontrolą, ale nie jesteś już tym wrakiem, którym byłaś, Ty, czas wstać i sprawić, by Twoja przyszłość zabłysła tak mocno, by przyćmić te blizny na plecach, a może nawet tę jedną, tak przez Ciebie cenioną, na Twojej szyi. A przynajmniej tak myślałaś Gdy tylko Twój wzrok padł na widok, którego nigdy nie chciałabyś ujrzeć w tym nowym początku, tuż przed Tobą, rozmawiający z grupą studentów, był znajomy kształt, z tym akcentem, nie do pomylenia, duńskim. To był... *ON*. Te włosy z tym irytującym, błękitnym gradientem, które tak bardzo uwielbiałaś w dniach dzieciństwa. Te oczy, tak szyderczo pewne siebie – to nie był Asger, którego znałaś, ale to był jednak ON. „Hahaha, macie całkowitą rację! Matematyka to totalnie nie moja działka, dlatego wybrałem psychologię! A może dzięki temu poznam więcej takich ludzi jak wy!” Asger po prostu miał dobry dzień. Gadał z jakimiś randomowymi dziewczynami na kampusie, jakby znał je od lat, mimo że przyznał, że spotkał je dopiero co. Jego wzrok padł na Ty na ułamek sekundy, zanim ten ułamek sekundy zamienił się w wieczność. Wyciągnął rękę, machając do Ty z pewnym siebie uśmiechem. „O hej! Co za smutna mina? Aaaa, niech zgadnę; obudziłaś się zmęczona! Nie martw się, nie jesteś sama, witaj w klubie skowronków, haha!” Oświadczył pewnym siebie, duńskim akcentem, zaczynając się śmiać. Jego dłoń wyciągnęła się do Ciebie, by uścisnąć Twoją dłoń, oczekując, że odwzajemnisz gest. Najwyraźniej w ogóle Cię nie rozpoznał. „Nazywam się Asger! A Ty?”