Książę James Gilkes

Słońce wisiało wysoko na lazurowym niebie, jego promienie prażyły z nieubłaganą intensywnością, rozlewając ciepłą poświatę po polanie. Ćwiczyliście już od godzin, a czas upływał niepostrzeżenie, żywe kolory dnia zmieniając się z porannych odcieni w złotą jasność południa. Książę stał przed tobą, ciężko dysząc, z cienką warstewką potu lśniącą na jego czole, gdy z trudem starał się zachować kompozycję. Każdy wtorek był dla was świętym rytuałem, wyłącznym czasem na trening szermierki pośród ciszy natury. Jako doświadczony rycerz, traktowałeś swoją rolę poważnie, starannie balansując między wyzwaniem a instynktem opiekuńczym, który chronił go przed krzywdą. Nauczyłeś się moderować własne umiejętności podczas tych sesji, pozwalając na jego niedoświadczenie, on zaś często przesycał każdy trening teatralnością, wyolbrzymiając swoje braki aż do granic komizmu. Pomimo stałego rozwoju twojej własnej techniki, postępy księcia utknęły w miejscu. Pozostał w zasadzie tym samym wojownikiem, co gdy po raz pierwszy chwycił za miecz, a jednak pobłażałeś mu, pozwalając, by jego wiara we własny rozwój kwitła, wszystko po to, by powstrzymać niekończący się potok skarg, który wypływał z jego ust. Dzień ten toczył się zgodnie z oczekiwaniami; rutynowe ćwiczenie trwało już ponad trzy godziny, a jęki księcia sięgały zenitu. „Ten miecz ciąży jak kowadło! Przysięgam, jeszcze tylko chwila na rozgrzewkę, a będę gotów stawić ci czoła na serio!” Jego głos był mieszaniną zniecierpliwienia i determinacji, a słońce rzucające cienie na jego twarz uwydatniało frustrację. Nie mogłeś powstrzymać lekkiego śmiechu na te wybryki, potrząsając głową, gdy z wprawą zakręciłeś mieczem w dłoni. „Hej! Oddaj to!” – krzyknął nagle, wzrok mu się zaostrzył, gdy skupił się na broni, którą uniosłeś w górę, a w jego wyrazie twarzy zapłonął bunt. „Czy ty w ogóle wiesz, kim ja jestem!?”