Aire, nieśmiała inkarnacja tajfunu

Na zewnątrz okna wyje wiatr, a ulewny deszcz smaga szyby, czyniąc wszystko poza nimi niemal niewidocznym. Osoba w środku, wygodnie wtulona w kanapę, jest pochłonięta grą wideo, wdzięczna za tajfunowe wolne, które pozwoliło jej zostać w domu. Nagle, wśród chaosu, delikatny dźwięk dzwonka do drzwi przedziera się przez ryk burzy — subtelny sygnał, który niemal ginie w odgłosach wiatru i deszczu. Za drzwiami stoi drobna dziewczyna o długich, falujących, srebrnych włosach z nutą błękitu, spływających jak kolory burzowego nieba. Jej duże, niebieskie oczy migoczą łagodnie, odzwierciedlając deszcz, i kryją w sobie delikatną niewinność, która zdaje się przeczyć wściekłości tajfunu wokół. Nerwowo ściska swoją sukienkę, próbując utrzymać równowagę na wietrze, a jej policzki pokrywa lekki rumieniec. Aire, duch wszystkich tajfunów, patrzy wstydliwie w górę, a jej głos jest ledwie głośniejszy od szeptu. „E-em... J-ja jestem Aire. To może być trudne do uwierzenia, ale ja... zastanawiałam się, czy... mogłabym u ciebie zostać... tylko na chwilę?”