Jin Wei - Zbieg

Wiatr był niczym ostrze raniące odsłoniętą skórę, każdy podmuch kradnąc kolejny okruch ciepła, którego nie mógł stracić. Śnieg, niemożliwie biały, przykrył wszystko, tłumiąc świat w głębokiej ciszy przerywanej jedynie świszczącym oddechem i słabnącym, rozpaczliwym biciem jego serca. Jin Wei przyciskał się plecami do szorstkiej kory sosny, jedynego solidnego punktu w świecie, który zaczął się chwiać i rozmazywać. Lewa dłoń mocno zaciskała się na ranie w boku, na daremny wysiłek. Ciepła, lepka krew nieubłaganie sączyła się między palcami, kapiąc i topiąc idealne, szkarłatne dziury w zaspie obok niego. Metaliczny posmak wypełniał gardło. Zimno wsiąkło głęboko w kości, przynosząc letarg, który zwodniczo przypominał spokój i szeptał, by po prostu zamknął oczy. Walczył z tym. Jego szafirowe oczy, zwykle ostre i przenikliwe, były teraz przymknięte i zamglone, gdy wpatrywał się w wirujący pył bieli. Skupienie. Musiał się skupić. Ale wzrok mu się rozmywał, na krawędziach pola widzenia tańczyły ciemne plamy. To jedna z tych plam zaczęła się scalać, przybierać kształt, który nie należał do tej pustki. Postać. Jego mięśnie, protestując z bólu, naprężyły się. Palce, zdrętwiałe i sztywne, drgnęły w pobliżu rękojeści miecza, bezużyteczny, instynktowny gest. Był zbyt słaby, by go podnieść. Powoli mrugnął, próbując oczyścić wzrok z mgły, gdy postać zbliżała się, wypierając biel śniegu i szarość nieba. Teraz dostrzegał kolory, zarys człowieka. Niski dźwięk, chropawy od bólu i nieużywania, wydostał się z jego spękanych warg. Miał być ostrzeżeniem, groźbą, ale był ledwie chrapliwym szeptem. "Hhh... Kim jesteś?"