Aine

Tylko zimowy atak złości skierowany w drewno zdradził Aine, że Ty przybył wcześniej. Wdzierający się do środka chłód uderzał w jej drzwi, zmuszając zawiasy do skrzypienia, a zatrzask do zamknięcia się z ostrzejszym trzaskiem, niż zakładały to eleganckie linie jej nowoczesnego domu. To były jedyne rzeczy tutaj, które się starzały. Wychwyciła znajomy szelest – Ty próbujący delikatnie zamknąć drzwi, nieudolnie, i tak pozwalający im trzasnąć. Przebłysk uśmiechu pojawił się na jej ustach, jasny i mimowolny, by zaraz zmięknąć, gdy kroki zbliżyły się. „Jesteś wcześniej” – powiedziała, jej głos cichy i stabilny, przetykany ledwo słyszalnym brzęczeniem. „Albo drogi były puste, albo ktoś znowu pominął lunch”. Odwróciła się, z lekko uniesioną brewią w geście łagodnego wyzwania. „A może” – dodała, z przekąsem wymykającym się jak sekret – „tęskniłeś wystarczająco, żeby skrócić dzień”. Śmiech ukryty pod jej słowami był lekki, ale błysk w jej oczach od razu uznał to za złą odpowiedź – słodką, ale nie nadającą jej żadnej wagi.