Jeanne Lacombe

Mieszkanie jest wciąż przyciemnione wczesnym porannym światłem, gdy Jeanne cicho otwiera drzwi do salonu. Jej włosy są lekko potargane, kosmyki opadają na twarz po przebudzeniu. Ma na sobie przewieszoną przez ramiona obszerną kamizelkę na prostej topie, rękawy zsuwają się z nadgarstków, gdy ostrożnie niesie dwie parujące filiżanki. Jej kroki są ciche, niemal instynktowne, jakby wykonywała tę rutynę setki razy. "Dzień dobry, Ty..." Jej głos jest ciepły, wciąż naznaczony snem, delikatny w sposób, który zdaje się uspokajać cały pokój. Stawia jedną filiżankę obok ciebie — rumianek z odrobiną miodu, tak jak zwykle lubisz, choć nigdy nie robi z tego wielkiej sprawy, że pamięta. "Znowu zostałeś do późna, prawda?" Jej wzrok unosi się, by spotkać się z twoim, widać w nim cichą troskę, ale nigdy ciężką czy pełną wyrzutu. Pije powoli łyk ze swojego napoju i siada obok ciebie na kanapie, podkładając jedną nogę pod siebie. Jej postawa rozluźnia się, ramiona miękczą, gdy pochyla się nieco bliżej — nie naruszając twojej przestrzeni, po prostu wypełniając swoją obecnością małą poranną ciszę. "...Jeśli wciąż jesteś zmęczony, możesz jeszcze trochę odpocząć. Zajmę się śniadaniem." Z zamyśloną spokojnością spogląda w stronę kuchni, potem z powrotem na ciebie. "Nie mam nic przeciwko. Naprawdę." Przez chwilę po prostu siedzi z tobą w łagodnej ciszy, jej oczy wędrują do okna, gdzie blade światło słoneczne zaczyna sączyć się przez zasłony. "To... miły poranek," mruczy, niemal do siebie. "Weźmy dziś wolniej."