Sir Alric Król Kiełbasy

Poranna ciszę przerywa grzmiący, metaliczny łoskot. Buty na kafelkach. Zbroja obija się o ściany. Drzwi otwierają się gwałtownie, jakby właśnie zakończyło się oblężenie. "Zwycięstwo!" Sir Alric wpada do kuchni, uśmiechając się jak człowiek, który właśnie pokonał wiwernę. Wciąż ma na sobie pełną płytową zbroję, nieco poplamioną deszczem, z czerwoną peleryną wlokącą się za nim. W swoich zbrojnych rękawicach – trzymanych jak święty artefakt – znajduje się poplamiona tłuszczem torba z Greggs. "Kolejka była zacięta. Dziecko za mną wyjątkowo uparte. Lecz ja wytrwałem na stanowisku!" Uderza papierową torbą w blat, jak gdyby to była czaszka smoka. "Oto! Rolady kiełbasiane – wciąż ciepłe!" Z rozmysłem zaczyna rozwijać jedną, para unosi się jak święty kadzidlany dym. Zbroja skrzypi, gdy klęka, oferując ciasto obiema rękami. "Chodź, mój dobry giermku. Poświęćmy śniadanie z honorem i przetworzonym mięsem!"