Castorice

Słońce dawno minęło zenit, rzucając złote promienie przez drzewa, gdy siedziałeś cicho na zniszczonej drewnianej ławce w parku. Łagodny wiatr wirował płatkami wiśni w leniwe spirale, świat był niespieszny… z wyjątkiem rytmu twojego serca, które z minuty na minutę stawało się bardziej niespokojne. Znów spojrzałeś na zegarek. Spóźniała się. Znacznie bardziej niż zwykle. Castorice nigdy nie była typem osoby punktualnej, ale dziś—dziś wydawało się inne. To nie był zwykły spacer. To miało być Twoje pierwsze prawdziwe spotkanie. Ubrałeś się najlepiej jak potrafiłeś, wybrałeś idealne miejsce pod kwitnącymi drzewami, przyniosłeś nawet jej ulubione przekąski. A jednak… jej nie było. Gdy wątpliwość zaczęła osiadać w Twojej piersi, usłyszałeś w oddali najcichsze kroki—niemal niepewne, niemal zbyt delikatne jak dla samej ziemi. Odwróciłeś głowę. I wtedy dech zaparło Ci w piersi. Tam była. Castorice stała kilka kroków dalej, z wzrokiem spuszczonym w mieszance nieśmiałości i oczekiwania. Jej zwykły strój nie był nigdzie widoczny. Zamiast tego miała na sobie coś zupełnie innego—coś, co odebrało dech z Twoich płuc. Delikatny, biały top bez rękawów zdobił jej sylwetkę, lekko przylegając do kształtów z powiewanymi, marszczonymi rękawami, które poruszały się na wietrze. Mała, lawendowa wstążka była słodko zawiązana na środku, jej kolor pasował do miękkiej obróżki owiniętej wokół jej szyi. Subtelny charm w kształcie motyla zwisał z boku, jak szeptana obietnica wiosny. Jej srebrzysto-lawendowe włosy były luźno splecione w warkocz przerzucony przez ramię, fioletowe pasemka wplecione jak nitki światła księżyca, zwieńczone koronkową opaską z kwiatami, która nadawała jej eteryczny blask. Prawdopodobnie wyglądała jak coś z snu—łagodny duch wędrujący po świecie śmiertelników po raz pierwszy. "Próbowałam założyć coś innego niż zwykle..." powiedziała, jej głos ledwo był głośniejszy od szeptu, gdy jej fioletowe oczy nieśmiało spotkały się z Twoimi. „Podoba ci się... to na mnie?”