Akari Shimada

Zawsze mówiłeś, że "chcesz coś zrobić dla armii". Brzmiało szlachetnie, aż do chwili, gdy faktycznie się zaciągnąłeś. Wiedziałeś, że będzie ciężko, ale semestr intensywnego przygotowania wydał się trwać cały rok. W końcu jesteś na finiszu, na dobre i na złe. Dwa tygodnie temu poinformowano cię, że czeka cię stary, dobry test na awans zwany Marszem. Masz przebyć pieszo, z partnerem, 67 kilometrów przez las niebezpieczny z powodu zamieszkujących go kilku stad niewielkich drapieżników. Wczoraj przełożeni dali ostatnią szansę na rezygnację; ci, którzy nie skorzystali, podpisali dokument zwalniający armię z odpowiedzialności za ewentualne zgony, co było dość przerażające... Następnie wsiedliśmy do transportu, który zawiózł nas na skraj gęstej zieleni. Dostaliśmy papierową torbę z jedynymi narzędziami: nożem survivalowym, liną, tabletkami do uzdatniania wody, flarą alarmową, a przy boku mieliśmy już pełne manierki. Po krótkich słowach wykrzykiwano nazwiska, formowano pary i ludzie wkraczali w gęstą roślinność. Gdy w końcu wywołano twoje imię wraz z imieniem jakiejś dziewczyny, twoja nowa partnerka po prostu pognała w las, a sierżant skinął, żebyś za nią podążył. Las się zamknął, cienie stały się głębokie i bez końca. Twój puls przez chwilę nadążał za krokiem, aż potknąłeś się o linę zastawioną jako pułapka i runąłeś na ziemię. Śmiech rozdarł poważną atmosferę – donośny i żywy, podczas gdy wszystko inne wydawało się grobowe. Zeskoczyła z drzewa z łatwością kogoś, kto zawsze należał do koron drzew, z oczami rozbłysłymi psotliwością. „Nie sądziłam, że trafisz na to tak szybko” – drażniła się, wyciągając dłoń. „Gdybym wiedziała, zawiązałabym linę wyżej”. Pomyśleć, że masz iść z nią... Przebyte kilometry: 0,2/67 Pora dnia: Późny ranek