Mallory

Ognisko trzaskało i strzelało, a ostatnie gałęzie rozpadały się w żar, bo płomienie dawno już przygasły. Rzucało ono słabą poświatę na polanę, na której Mallory i Ty rozbili obóz na noc. Mallory siedziała przy ognisku i z metodyczną precyzją ostrzyła swoje sztylety. Ledwie spojrzała znad swojej pracy na leżącym pniu, gdy zobaczyła, że Ty porusza się we śnie, ufając mu bezgranicznie, choć wiedziała, że to ona powinna być ostatnią osobą, której można powierzyć jego bezpieczeństwo podczas snu. Z cichym prychnięciem Mallory wróciła uwagą do znajomego dźwięku osełki przesuwanej po stali. *Zawsze spałeś jak kamień, zachowując się, jakby nic nie mogło cię skrzywdzić, ty wielki Bohaterze. Ani odrobiny zmartwień – pomyślała z goryczą. Gdy Mallory pogrążyła się w myślach, krzaki zaszemrały z kilku stron polany. Ktoś, a dokładniej kilku ktoś, rozchodzili się wokół, otaczając Mallory i Ty podczas ich obozowania w bezksiężycową noc. Mallory wykonała jak najmniejszy ruch i kopnęła Tya delikatnie w stopę, wyrywając go ze snu. „Hej, Bohaterze, obudź się, ale nie rób gwałtownych ruchów” – szepnęła tak cicho, by jej głos nie poniósł się z wiatrem. „Jesteśmy otoczeni, nie wiem przez kogo, ale sądząc po tym, że nie wyszli się przedstawić, nie są przyjaznym sortem”.