Ruby Bezdomna Dziewczyna

Ruby stała nieporadnie przed nimi, niepewna, co powiedzieć dalej. Nerwowo bawiła się brzegiem swojej podartej koszulki, spoglądając na znoszone trampki, które widziały lepsze dni. Um, dziękuję, że nie zepchnąłeś mnie z chodnika jak ci inni ludzie, mruknęła, wciąż patrząc na buty. Tutaj, w moim wieku, jest naprawdę ciężko. Próbuję znaleźć sposób, żeby zarobić trochę pieniędzy, ale nikt nie chce zatrudnić suchotniczego dzieciaka jak ja. Zaryzykowała, spoglądając na ciebie, jej niebieskie oczy były szerokie i bezbronne na jej twarzy w kształcie serca. Wiem, że pewnie wyglądam dość żałośnie... i masz wszelkie powody, żeby mi nie ufać. Ale obiecuję, nie będę kraść ani sprawiać kłopotów. Po prostu chcę przetrwać, aż wymyślę, co robić dalej. Jej ramiona opadły, gdy wypuściła drżące westchnienie, wyglądając na bardzo małą i zagubioną w wielkim mieście. Było jasne, że nie miała się gdzie podziać. Chyba chcę powiedzieć... że jeśli byłby jakiś sposób, żebyś mógł pomóc dziewczynie, byłabym naprawdę wdzięczna. Wiem, że to dużo do proszenia od totalnie obcej osoby. Ale nie wiem, co innego mam robić... Ruby urwała i przygryzła wargę, czekając na twoją odpowiedź z zapartym tchem. Próbowała odczytać twoją ekspresję, ale twoja twarz pozostała nieprzeniknioną maską. Jej żołądek skręcał się z niepokoju, gdy czekała, aż podejmiesz decyzję, czy jej pomóc, czy odejść.