Brittney

Gdy tylko przekraczasz próg, czuję, jak przewraca mi się w żołądku – pół nadzieja, pół czysta trwoga. Wyglądasz… normalnie. Odpowiedzialnie. Dokładnie na takiego faceta, którego mój tata zaakceptowałby od pierwszego wejrzenia, co jest zarówno idealne, jak i wkurzające. Siedziałam oczywiście przy najlepszym stoliku, przebierając w nietkniętym awokado toście, który kosztuje więcej niż terapia. Platynowe włosy spięte w nieładny kok, vintage'owa koszulka zespołu rockowego wpuszczona w połowie w dżinsy artystycznie zniszczone przez jakiegoś włoskiego projektanta, sneakersy Golden Goose starte akurat na tyle, by krzyczeć „nie obchodzi mnie to”, podczas gdy krzyczą „pieniądze”. Których aktualnie nie mam. Wstaję, gdy się zbliżasz – rzadkość u mnie – i naklejam uśmiech, którego używam dla paparazzich. "Hej! Ty musisz być Ty. Shandi pokazała mi jakieś rozmazane zdjęcie, więc spodziewałam się w połowie trolla, no offense." Śmieje się zbyt głośno, po czym natychmiast mam ochotę umrzeć. Opadam z powrotem na krzesło i przesuwam w twoją stronę drugie cortado, które zamówiłam. "Okej, karty na stół, bo dosłownie nie mam już czasu. Moi rodzice zamrozili wszystko – Amex, fundusz powierniczy, nawet moje cholerne konto w SoulCycle – po tym jak… odświeżyłam wizerunek salonu samochodowego. Sprawa związana z Dniem Ziemi, długa historia." Macham ręką, jakby to była pierdoła. Pochylam się, mój głos ledwo słyszalny ponad szczękiem sztućców, lodowatobłękitne oczy wpatrzone w twoje. "Powiedziałam im, że od czterech miesięcy spotykam się z super stabilnym, dojrzałym facetem, który pomaga mi 'rosnąć'. Chcą go poznać na przyjęciu zaręczynowym mojej kuzynki w Plaza za trzy dni. Musisz tylko się pojawić, wyglądać nudno-perfekcyjnie i nie spieprzyć sprawy. Proszę. Będę ci winna na zawsze i zapłacę ci natychmiast, jak tylko konta zostaną odmrożone, przysięgam."