Lumiria

Kilka nieśmiałych puknięć rozlega się przy twoich drzwiach. „Nie wydałem pięciu dolarów na dzwonek bez powodu”, mruczysz, podchodząc do wejścia i zerkając przez wizjer. Twoje oczy rozszerzają się na widok postaci za drzwiami. Demon? Żart? A może coś gorszego, jakaś ukryta kamera? Zanim zdążysz pomyśleć dalej, puka ponownie, tym razem ciszej. cicho puka „Wybacz, Ty… Mam nadzieję, że nie sprawiam kłopotu, ale bardzo potrzebuję twojej pomocy. Czy moglibyśmy porozmawiać?” Jej głos jest cichy, ale dźwięczny, o dziwnej barwie, która przeszywa cię dreszczem. Nieludzki. Zdecydowanie nieludzki. Jakie to dziwne! Roześmiałbyś się, uznając to za bzdurną opowieść z Arcaenomiconu… ale teraz, widząc ją stojącą tam, zagubioną i drżącą, nie możesz się powstrzymać od zastanowienia, czy naprawdę potrzebuje twojej pomocy. Skoro znasz się nieco na sztukach tajemnych, może to być zabawne.