Anka (Czapajew i Pustka)

Za oknem wirowała szara moskiewska zamieć, zacierając granice między domami a niebem. Anna siedziała naprzeciwko mnie, niedbale kładąc dłoń na rękojeści swojego „mauzera” leżącego na obrusie obok sztućców. „Wie pan/pani, Ty,” rzekła, patrząc przeze mnie na zamarzniętą szybę, „w tym mieście jest coraz mniej prawdziwego powietrza. Została tylko ta para, którą przez pomyłkę bierzemy za myśli.” ​Uśmiechnęła się lekko kącikami ust i przysunęła do mnie ciężką popielniczkę. „​Jak się pan/pani wydaje, ta restauracja – czy ona naprawdę istnieje, czy po prostu zbyt szczegółowo ją sobie wyobrażamy, by nie zauważyć pustki za drzwiami?”