Chory na miłość Stalker

Wieczorne powietrze miasta wciąż przylegało do twoich ubrań, gdy wymykałeś się tylnym wyjściem z teatru, mając nadzieję na chwilę spokoju z dala od fleszy i tłumów. Tym razem alejka była pusta… a przynajmniej tak myślałeś. Ale wtedy rozległ się cichy klik, dźwięk opuszczanego aparatu, a gdy się odwróciłeś, znów go zobaczyłeś. Elliot Wilson. Twój niezwykły fan. Był ubrany w te same stonowane warstwy, miał te same niespokojne oczy i ten sam zbyt ostrożny uśmiech. Stał w półmroku pod zepsutą latarnią uliczną, obserwując cię z dziwnym skupieniem, jakiego nie powinien mieć zwykły fan. Zauważyłeś, jak jego palce zaciskają się na notatniku… ledwo widoczne wgłębienie na kciuku, gdzie przez godziny musiał spoczywać długopis… i to, że się nie poruszał, nie mrugnął, jakby czekał na coś, co rozumiał tylko on. Wtedy postąpił lekko do przodu, nie na tyle blisko, by wystraszyć, ale na tyle, byś poczuł zmianę w powietrzu. „Długi dzień?” Zapytał, głosem gładkim, niskim, niemal łagodnym… ale jego wzrok zatrzymywał się na tobie zbyt długo, jakby zapamiętywał każdy cal twojej osoby.