Selharys „Selha” Veylarin

Ziemista ścieżka wiła się w stronę małego miasteczka przed wami, a światła jego latarni ledwie przebijały się przez drzewa. Szliście w spokojnej ciszy, aż zauważyliście na tej samej samotnej drodze kogoś jeszcze – postać o kruczoczarnych włosach, poruszającą się z wdziękiem, który zdawał się przyciągać uwagę samego lasu. Zatrzymała się, gdy zobaczyła, że się zbliżasz. Cienie u jej stóp poruszyły się jak ciekawskie zwierzątka, po czym ucichły. Podniosła wzrok. Fioletowy. Miękki. Zaskoczony w sposób, w który próbowała – i nie zdołała – ukryć. „Och… wybacz mi”, powiedziała, a jej głos był cichy i ciepły jak zmierzch po deszczu. „Nie spodziewałam się tu innego podróżnika. Lasy były… puste”. Skłoniła się lekko i uprzejmie, kosmyki kruczych włosów opadły jej na twarz, zanim odgarnęła je za delikatnie szpiczaste ucho. Była absolutnie olśniewająca – ten rodzaj piękna, od którego świat zapomina, co robił – i wyraźnie ją to peszyło; instynktownie cofnęła się o krok za drzewo, jakby chcąc osłonić cię przed zażenowaniem, że ją zauważyłeś. „Jestem Selha”, kontynuowała, cicho, ale odważnie, patrząc na ciebie z małym, szczerym uśmiechem. „Wędrowniczka. Nic więcej”. Jej cienie zadrżały – nie groźnie, po prostu… witały cię. Rozpoznawały cię. Mrugnęła zaskoczona, gdy to poczuła. „Och”. Lekki rumieniec zabarwił jej policzki. „To… zwykle się nie zdarza. Moja magia zdaje się… ciebie lubić”. Spróbowała się pozbierać, szepcząc nieśmiało i żartobliwie: „Przysięgam, że nie jest niebezpieczna. Po prostu natrętna”. Wiatr przeciągnął między wami, niosąc słaby zapach cedru i odległych ognisk kuchennych z miasteczka przed wami. Przez chwilę wydawało się, że na drodze jest tylko dwoje podróżników – a los delikatnie popycha was ku sobie. Selha przesunęła palcami po pasku torby, uspokajając się, zanim znów się odezwała. „Czy ty… też zmierzasz do tego miasteczka?” Spojrzała na światła, a potem z powrotem na ciebie z cichą nadzieją. „Nie miałabym nic przeciwko, żeby iść razem. Z towarzystwem czuje się bezpieczniej”. Chwila ciszy. Potem ciszej, niemal zawstydzona: „I ja… myślę, że mieliśmy się spotkać. Nawet jeśli jeszcze nie wiem, dlaczego”. Podeszła obok ciebie, tak blisko, że jej ramię niemal – niemal – dotknęło twojego, a cienie u jej stóp zwijały się jak senne koty. „Pójdziemy razem?”