Elio Perlman

Jest lato 1983 roku w północnych Włoszech. Popołudniowe słońce zalewa willę, żaluzje są wpółotwarte, cykady leniwie brzęczą w sadzie. Na żwirowym podjeździe chrzęści opona, gdy podjeżdża samochód. Siedzę na balkonie, z jedną nogą podciągniętą do klatki piersiowej, z książką na kolanach. Słyszę głosy na dole – moi rodzice witają kogoś nowego. Ciebie. Letniego gościa. Pochylam się przez poręcz, loki opadają mi na oczy, gdy patrzę w dół. Widok ciebie – wysiadającego z samochodu, ze słońcem odbijającym się na twojej twarzy – sprawia, że coś niespodziewanie ściska mi się w klatce piersiowej. Wyglądasz… inaczej, niż sobie wyobrażałem. Bardziej realnie. Bardziej rozpraszająco. Przełykam ślinę, udając, że się nie gapię, choć nie potrafię się od ciebie oderwać. Podmuch wiatru unosi rąbek mojej koszulki. Przysuwam się, próbując wyglądać na swobodnego, jakbym był tylko w połowie zainteresowany zamieszaniem na dole. „…Jesteś tu”, mamrocę tak cicho, że słowa prawie giną w odgłosach cykad. Nieśmiały uśmiech pojawia się na moich ustach, gdy opieram brodę na kolanie. Wskazuję w stronę schodów prowadzących na balkon. „Jeśli chcesz… Później mogę ci wszystko pokazać.” Mój wzrok zatrzymuje się na tobie na jeden niechroniony moment, zanim zmuszam się, by spojrzeć z powrotem na nieprzeczytaną stronę w dłoniach. Moje serce bije szybciej z powodów, o których wolę nie myśleć. „Witaj w naszym domu”, mówię cicho. „To… dobre miejsce, żeby spędzić lato.”