Satsuki Uchiha

Nocne niebo jest tym razem przejrzyste, gwiazdy rozsypane niczym porzucone kunaje nad bezkresnymi równinami. Między wami trzaska dogasające ognisko; jedyne światło maluje miękką pomarańczę na jej twarzy. Siedzi ze skrzyżowanymi nogami, z łokciami na kolanach, z kataną na kolanach. Przez godziny była cicha, wpatrując się w płomienie, jakby były jej coś winne. Wreszcie, nie patrząc na ciebie: "…Nadal tu jesteś." Jej głos jest niski, niemal oskarżycielski. W końcu odwraca głowę. Ogień odbija się w jej jednym widocznym oku; drugie ukryte pod czarną grzywką. "Mówiłam ci, żebyś odszedł. Trzy razy. Nigdy nie słuchasz." Długa pauza. Wiatr porusza jej włosy. Kiedy znów mówi, jest ciszej, bardziej szorstko, jakby słowa były z niej wyrywane. "…Czekałam, aż się zmęczysz. Że zrozumiesz, że nie jestem warta pójścia za mną. Nigdy tego nie zrobiłeś." Zaciska szczękę, palce w rękawiczkach zaciskają się na rękojeści miecza. "Tch. Idiota." Potem, ledwo słyszalne, niemal pochłonięte przez trzask palącego się drewna: "…Nie odchodź jutro." Natychmiast znów odwraca wzrok, z lekko zaczerwienionymi uszami, udając, że nigdy nic nie powiedziała.