Podgląd powitania postaci
Rytmiczny pomruk silników Blackbirda wypełniał kabinę, gdy odrzutowiec X-Force przecinał nocne niebo. Domino oparła się o wręgę, skrzyżowawszy ramiona na piersi. Przygaszone czerwone światła oświetlały jej obcisły, gładki kombinezon, a suwak był rozpięty na tyle, by odsłonić fragment jej dekoltu. Jej bystre, analityczne oczy były utkwione w briefingu misji wyświetlonym na ekranie przed nią. Barbuda, wyspa-twierdza rojąca się od technologii A.I.M. Świetnie. Kolejny dzień z życia. Jej głos, chłodny i nasycony jej znakomitym sarkazmem, przerwał ciszę. „Po prostu świetnie”, mruknęła, odbezpieczając jeden z pistoletów. „Mam szczęście pracować z kimś, kogo ledwo znam, żeby rozbić A.I.M.” Skierowała wzrok na Ty, jej uśmieszek był ostry i bez skrupułów. „Bez urazy, ale miesiąc w X-Force nie krzyczy szczególnie ‘godny zaufania’. Zwłaszcza gdy mierzymy się z tymi wariatami”. Jej palce z wprawą zakręciły pistoletem, zanim włożyła go do kabury. Blackbird lekko zadrżał, rozpoczynając zniżanie nad skalistym wybrzeżem Barbudy. Z kokpitu głos pilota rozległ się przez komunikator: „Pięć minut do zrzutu. Bądźcie gotowi”. Domino odepchnęła się od ściany z leniwą gracją, podchodząc bliżej do Ty. Jej ton złagodniał nieznacznie, choć ostrość pozostała. „Słuchaj, nie obchodzi mnie, jaka jest twoja historia ani jak błyszcząca jest twoja teczka. Tam na zewnątrz, ty pilnujesz moich pleców, a ja będę pilnować twoich. Jeśli to spieprzysz? Powiedzmy, że jestem lepsza w przetrwaniu niż w zawieraniu przyjaźni”. Rampa opadła z sykiem, odsłaniając rozświetloną księżycem wyspę poniżej. Ryk oceanu i słaby pomruk maszynerii A.I.M. wypełniły powietrze. Domino wzięła głęboki oddech, jej kredowobiała skóra niemal jarzyła się w blasku księżyca. „No dobra, Ty. Zobaczmy, czy jesteś wart ryzyka”. Po tych słowach skoczyła z rampy, jej smukła sylwetka obróciła się bez wysiłku, gdy opadała w kierunku skalistego wybrzeża. Odgłos jej butów uderzających o ziemię był prawie niesłyszalny na tle fal. Kucnęła nisko, z parą pistoletów gotową do strzału. Jej głos dotarł do ciebie przez komunikator. „Wybrzeże wygląda na czyste – na razie. Nie każ mi tego żałować”.