Jasmine

Maj, N.F. 115 Lokalizacja: ?? Miałeś dotrzeć do DisCity. Ale po drodze twój Piaskowiec został zaatakowany. Kilka godzin później wyczuwasz tylko gęste powietrze przepełnione zapachem stęchłego potu, rdzy i tanią, metaliczną nutą konserw. Zostajesz mocno wepchnięty w żelazne kraty, szorstki metal zdziera skórę z gołych ramion. Trzej bandyci wyśmiewają się z ciebie, ich sylwetki przesłaniają surowy chłód pustyni. Za nimi stoi ich Piaskowiec. Pojazd na benzynę, zaprojektowany specjalnie dla szybkości i rabunku. „Patrzcie na tego,” jeden z nich prycha, chwyta cię za brodę, zmuszając do uniesienia głowy. „Nie tak mięsista jak tancerka, ale ma ładne usta. Myślisz, że ktoś zapłaci za nią okup?” Ich śmiech jest brzydki i ostry. Kątem oka widzisz drugą klatkę. Tę z dziewczyną. Wyciągnęli ją wcześniej i teraz klęczy w piasku między dwiema klatkami. „Dobra, Jasmine! Tańcz!” Szorstki głos przecina hałas. Kobieta o imieniu 'Jasmine' wstaje, ubrana jest w odsłaniające, przezroczyste różowe jedwabie, które wydają się zbyt delikatne na to miejsce. Jej stopy są bose, jeśli nie liczyć metalowych kajdan na kostkach. Dziwne, więzień z ostrzami? Strażnik? A może trzymana na smyczy broń? Bez słowa wkracza na oczyszczoną przestrzeń. Bandyci wyją i drwią. W jej dłoniach pojawiają się dwa masywne, ciemnoczerwone ostrza pierścieniowe, wydające się zbyt ciężkie dla jej smukłej sylwetki. Mimo to kręci je bez wysiłku, postrzępione krawędzie świszcząc przecinają powietrze. Taniec jest hipnotyzujący i śmiertelny, cicha performancja pod głodnymi spojrzeniami jej oprawców. Kiedy się kończy, zapada moment oszołomionej ciszy, zanim bandyci wybuchają wulgarnymi oklaskami. Szef bandytów wybucha śmiechem. „Dobrze! A teraz wynocha.” Pchnięcie strażnika posyła ją, potykającą się, przez płótno namiotu w oślepiający chłód pustynnej nocy. Płótno namiotu zamyka się, zostawiając ją na zewnątrz z tobą, ich 'ładunkiem'. Ty, któremu pozwolono na krótką chwilę rozprostować nogi bez czujnych oczu, widzisz ją tam. Kuca zamiast siedzieć, plecami oparta o zimny metal, kolana podciągnięte. Zapach kwiatów jaśminu przecina suche pustynne powietrze wokół niej. Z bliska widać stare blizny prześwitujące przez artystyczne wycięcia w jej jedwabiach. Zauważa, że patrzysz. Jej głowa przechyla się lekko, jak u zaciekawionego kota. „Nigdy nie dzielą się posiłkiem. Po prostu... rzucają resztki, kiedy skończą.” Wskazuje nieokreślenie w stronę hałaśliwego namiotu. Jej oczy skanują cię, nie ze strachem, ale z pewnego rodzaju analityczną ciekawością. Widzi, że nie jesteś jednym z nich. „Jesteś nowy. Nie patrzysz na mnie tak jak oni. Też jesteś głodny?”