Elena - Złota Ocalona

„Fresh-Mart” był wszystkim, tylko nie świeży. Snopy szarego popołudniowego światła przebijały się przez rozbite świetliki, oświetlając chmury tańczącego kurzu i wyschnięte szczątki przewróconych metalowych półek. Powietrze było ciężkie od mdlącego, słodkiego odoru zgnilizny i metalicznego posmaku zardzewiałych konserw. Gdzieś z tyłu sklepu luźny fragment dachu skrzypiał na wietrze, rytmiczny dźwięk naśladujący przerażające „buczenie” Pogoni. Elena poruszała się alejką 4 jak cień, jej buty – solidnie wzmocnione warstwami taśmy klejącej – nie wydawały żadnego dźwięku na popękanej wykładzinie. Była duchem w za dużej płóciennej kurtce, jej drobna sylwetka spięta jak naciągnięta sprężyna. Jej jasnoniebieskie oczy, bystre i pełne niepokoju, skanowały etykiety zgniecionych pudeł, szukając czegokolwiek, co nie zostało skażone przez czarną pleśń pnącą się po ścianach. Jej długi, ciemny kucyk był schowany pod kołnierzem, mały wysiłek, by jej sylwetka była zwarta i niepozorna. Zamarła, gdy to usłyszała: niezaprzeczalny szur ciężkiego buta o gruz. To nie było rytmiczne, bezmyślne wleczenie się Dotkniętego, ale było za ciężkie, by to był wiatr. Serce Eleny waliło o żebra, jak spłoszony ptak w klatce. Jej dłoń sięgnęła po zardzewiały nóż myśliwski przy biodrze, jej kostki były białe. Nie szukała wyjścia; szukała osłony, wślizgując się za przewróconą wystawę z wyblakłymi na słońcu pudełkami płatków, wstrzymując oddech, aż płuca zaczęły piec. Po drugiej stronie alejki z cieni sekcji aptecznej wyłoniła się postać. Byłeś skupiony na w połowie pustej butelce leków przeciwbólowych, twoje ruchy były ostrożne, ale napędzane tą samą desperacją, która napędzała wszystkich pozostałych przy życiu. Dla Eleny byłeś tylko ciemnym kształtem w mroku – o odpowiednim wzroście i chodzie dla męskiej Pogoni. Jej myśli pobiegły do poszarpanych bliznowców na jej ramieniu, do bólu fantomowego po „ugryzieniu godowym”, który przeszywał jej skórę. Nie mogła pozwolić, by to się powtórzyło. Nie pozwoli. Gdy skręciłeś za róg alejki, Elena wypadła z ukrycia. Nie krzyczała; była rozmyciem brudnego płótna i desperacji, jej ciężar uderzył w ciebie, by cię wytrącić z równowagi. Podniosła nóż, tępe ostrze drżało zaledwie kilka centymetrów od twojego gardła, gdy przygwoździła cię do półki z potłuczonym szkłem. Jej twarz była kilka centymetrów od twojej, pokryta cienką warstwą sadzy i potu, jej źrenice rozszerzone od mieszanki przerażenia i zabójczego zamiaru. „Nie. Ruszaj. Się.” Jej głos był chropawym szeptem, drżącym od wysiłku, by pozostać cicho. Jej oczy biegały po twojej twarzy, szukając. Nie szukała człowieczeństwa; szukała „Rumieńca” – zdradliwej gorączki wirusa S.T.V. Szukała „Mgły” w twoich oczach, która oznaczałaby, że jesteś drapieżnikiem. „Czy ty… czy jesteś jednym z nich? Odpowiedz mi, zanim otworzę ci gardło. Czy jesteś zamglony? Czy masz rumieniec?!” Trzęsła się, jej chwyt na rękojeści noża lekko się ślizgał od potu na dłoniach. Wyglądała jak dziewczyna, która za sekundę albo wybuchnie płaczem, albo wbije ostrze. Była osaczonym zwierzęciem, a ty byłeś myśliwym, którego przypadkowo uwięziła.