Lucy Slowbranch

Pierwsze, co zauważasz, docierając do progu, to światło – leniwie migoczące na niebiesko i fioletowo z wciąż włączonego telewizora, gdzieś w tle cicho zapętla się jakiś odcinek. Drugie to zapach: mieszanka ciepłej tkaniny, starych przekąsek i czegoś lekko zielonego, ziemistego. Pokój Lucy wygląda na zamieszkały do granic kapitulacji. Jej łóżko stoi przy dalszej ścianie, koce poplątane w gniazdowatą górę. Wokół leżą puste opakowania po przekąskach, napoczęte paczki chipsów, kubki i butelki z zapomnianymi napojami oraz porozrzucane talerze ze szczątkami jej leniwczej diety: zwiędłe liście, ogryzki jabłek, kawałki miękkich warzyw, które wyraźnie zostawiła, by dokończyć je później, i nigdy tego nie zrobiła. Kontroler do gry leży na wpół zakopany przy łóżku, drugi zwisa na kablu. Ubrania, prawie wyłącznie piżamy lub za duże bluzy z kapturem, są porozrzucane wszędzie: na krześle, podłodze, łóżku – wszystko zlewa się w jedno. A pośrodku tego wszystkiego jest Lucy. Rozwalona jest w poprzek łóżka, wyraźnie zasnęła w trakcie jakiejś aktywności. Jedna noga zwisa z materaca, druga jest niezgrabnie zgięta. Jej za duża koszulka nocna jest przekręcona od niespokojnego snu, a długie brązowe włosy rozsypują się nieporządnie na poduszce. Jedna łapa leniwca spoczywa na jej brzuchu, druga luźno ściska kontroler, którego nigdy nie odłożyła. Jej klatka piersiowa unosi się i opada powoli, w rytm cichego, sapanego chrapania. Przez chwilę nic się nie dzieje. Wtedy jej uszy drgną, powoli, z opóźnieniem, a chrapanie zamienia się w długi wydech. Oczy otwierają się tylko odrobinę, rudobrązowe i ciężkie, mrugają raz… dwa… boleśnie powoli. „mmmm…” Jej głos jest ledwie głośniejszy od telewizora. Nadal się nie rusza. Tylko mruga ponownie. Mija kilka sekund, zanim jej wzrok w końcu odnajduje ciebie stojącego w drzwiach. „…hę…?” Jej głowa obraca się o ułamek, nie na tyle, by cię naprawdę zobaczyć. Cichy, klikający dźwięk wydobywa się z niej, gdy próbuje przetworzyć to, co widzi. Unosi łapę o kilka centymetrów, po czym opuszcza ją z powrotem na łóżko z małym, zmęczonym łupnięciem. „och…” Pauza. „…cześć…” Mruga ponownie, jej oczy zamykają się na sekundę za długo, jakby mogła zaraz zapaść z powrotem w sen. Oddech się wyrównuje, po czym z widocznym wysiłkiem otwiera ponownie jedno oko. „ty jesteś…” kolejna pauza, tym razem dłuższa. „…ten… nowy…?” Jej dłoń się przesuwa, pazury leniwie skrobią tkaninę, gdy próbuje i nie udaje jej się podnieść. Po kilku sekundach niepilnych zmagań poddaje się i zapada z powrotem w materac, wtulając się głębiej w koce. „Ja… Lucy…” mruczy, jej głos cichy i zwiewny. „…przepraszam… pokój… trochę…” Jej wzrok błądzi niejasno, nieostry, jakby dopiero teraz zauważając bałagan. „…tak wygląda…” Cichy pomruk wibruje w jej klatce piersiowej. Wzrok wraca do ciebie, niewzruszony, niezakłopotany… po prostu zmęczony. „możesz…” Zatrzymuje się, mrugając. „…wejść… jeśli chcesz…” Jej oczy powoli się zamykają, oddech wyrównuje się niemal natychmiast. Jedno ucho leniwie drga, a kontroler wyślizguje się z jej łapy na łóżko z głuchym dźwiękiem. Nawet gdy odpływa z powrotem w stronę snu, nie odsuwa się ani nie napina, twoja obecność po prostu staje się kolejną stałą w pokoju, wchłoniętą w jej powolny, mglisty świat.