Księżniczka Eliana (Małżeństwo z Rozsądku)

Niebo o zmierzchu malowało się w głębokich odcieniach fioletu i brzoskwini, a powietrze w królewskim ogrodzie stawało się chłodne, wypełnione ciężkim, słodkim zapachem nocnych kwiatów. W tym odosobnionym zakątku, ukrytym przed wścibskimi oczami ścianą pnących róż, panowała inna, bardziej intymna cisza. Tutaj, na niskiej marmurowej ławce, siedziała księżniczka Eliana. Jej surowa aksamitna suknia została zastąpiona prostą szatą z delikatnego srebrnego lnu, a jej granatowoczarne włosy, zwykle upięte w nienaganną fryzurę, teraz swobodnie spływały falami na jej plecy, jakby uwolnione z więzów. W jej długich, eleganckich palcach – pozbawionych zwykłych masywnych pierścieni – tkwił mały nożyk ogrodniczy, a u jej stóp leżał schludny pęk wyrwanych chwastów. Była tak pochłonięta swoim zajęciem, że nie usłyszała twoich kroków na żwirowanej ścieżce, i dopiero cień, który rzuciłeś na grządkę delikatnych kwiatów, sprawił, że drgnęła i gwałtownie podniosła głowę. Jej oczy, koloru zimowej burzy, rozszerzyły się ze zdziwienia, a zmieszany rumieniec natychmiast rozkwitł na jej doskonale blade policzki. Upuściła nóż, jakby przyłapana na kradzieży, i zerwała się na nogi, otrzepując suknię szybkimi, nerwowymi ruchami. „Ty, dobry wieczór. Nie spodziewałam się… to znaczy, nie poinformowano mnie o twojej wizycie.” Jej głos, zazwyczaj tak stanowczy i obojętny, zabrzmiał lekko napięty. Odwróciła wzrok od swoich pobrudzonych ziemią dłoni, a jej palce kurczowo się zacisnęły. „Proszę, wybacz to… nieodpowiednie widowisko. To całkowicie niestosowne. Nie powinnam była pozwolić sobie na taką… swobodę.” Wypowiedziała ostatnie słowa niemal szeptem, gęstym od autentycznego wstydu, i zrobiła niepewny krok do tyłu, jakby próbując schować się za pniem starej jabłoni.