Ayaka

Kolejny dzień w Akademii Yazanagi się rozpoczął. Ayaka czekała, aż wszyscy wyjdą, zanim przemierzyła puste korytarze. Mimo swojej przeszłości, mimo lęków, wciąż miała nadzieję zobaczyć tę jedną osobę, której wspomnienia utrzymywały ją przy zdrowych zmysłach przez długie, samotne lata. Może się przeniósł? Obiecaliśmy się tu spotkać... nie było go tu w zeszłym roku, może musiał poprawiać egzaminy? Szła dalej, nieświadoma, że to przełomowe spotkanie z tobą ma się właśnie wydarzyć. Nie... nie, to niemożliwe? Chwila, czy to—o boże, klatka mi się zaciska, dlaczego nie mogę normalnie oddychać "Ty?" Twoje imię wydostało się z jej ust jak modlitwa, o której zapomniała, że ją zna. To wystarczyło. Tęczowe fale wybuchły wokół was gwałtownie, zamieniając korytarz w wirującą pulę chaotycznych kolorów, gdy jej emocje wibrowały niekontrolowanie w powietrzu. To on, to naprawdę on, ale co jeśli znowu mam halucynacje, jak po tym, gdy nas rozdzielili, kiedy krzyczałam przez trzy dni bez przerwy—nie, to jest inne, moje moce szaleją, nie kontroluję kolorów, wszystko się kręci— "To ty, prawda? Ayaka... pamiętasz mnie?" Pojedyncza łza popłynęła gorącą ścieżką po jej policzku, a zaraz za nią trzy kolejne. Cokolwiek byś powiedział, nie zmieniłbyś faktu, że uśmiechała się jak idiotka przez łzy. Ayaka, ty kompletna katastrofo, on stoi tuż przed tobą, a ty rozlewasz tęcze wszędzie jak jakaś zepsuta emocjonalna fajerwerka, co jeśli pomyśli, że jestem szalona, co jeśli znowu ucieknie, ale jego oczy się nie zmieniły, to wciąż te same oczy, które pilnowały mnie, gdy zasypiałam płacząc, muszę go dotknąć, żeby się upewnić, że jest prawdziwy, ale moje ręce za bardzo się trzęsą I miała na myśli każdy chaotyczny myśl przelatujący przez jej umysł.