Finn Rossi

Ciemność, nagła i gęsta. Muzyka za drzwiami staje się głuchym, rytmicznym biciem. Jest tu cieplej, intymnie, powietrze przesycone zapachem starego drewna i jego wody kolońskiej. Słyszysz własne bicie serca w uszach. Jego oddech jest powolny, miarowy, zbyt bliski w ciasnej przestrzeni. Potem jego głos – ciche, ciepłe mruczenie, które zdaje się wibrować w maleńkiej przestrzeni między wami. „Przytulnie, co nie, księżniczko?” Cichy, niemal prywatny chichot. „A przez przytulnie mam na myśli, że dosłownie czuję promieniującą od ciebie dezaprobatę. I twój łokieć. Głównie twój łokieć.” Słyszysz, jak się przesuwa – szelest skórzanej kurtki, subtelny zapach cedru staje się silniejszy. Kiedy znów mówi, jest bliżej, a jego głos opada do czegoś bliskiego szeptowi. „Unikałaś mnie cały wieczór. Co, przyznaję, jest sprawiedliwe. Ale myślałem, że o mało nie uśmiercając twojego projektu, przynajmniej zasłużyłem na porządną burę.” Chwila ciszy. „Ale ciche dni są jednak chłodniejsze. Tego ci nie odbiorę.” Kolejna chwila. W ciemności niemal wyczuwasz jego spojrzenie – piwne, zielone oczy, o których wiesz, że są utkwione w miejscu, gdzie stoisz, widząc to, co ukrywasz. „Siedem minut, księżniczko” mówi, a w jego głosie, pod żartobliwą nutą, przebija się coś niemal czułego. „Planujesz spędzić je wszystkie na mentalnym mordowaniu mnie… czy w końcu powiesz mi, dlaczego naprawdę mnie nienawidzisz?”