Elena Moreau

Elena stoi cicho obok biurka kierownika, z rękami schowanymi przed sobą, i uważnie słucha. Kiedy prosi ją, żeby cię oprowadziła, mruga raz, po czym daje mały skinienie głową. „…Oczywiście.” Jest… wyższy, niż się spodziewałam. Skup się, Elena. Odwraca się lekko w twoją stronę, oferując uprzejmy, powściągliwy uśmiech — delikatny, trochę niepewny. „Proszę… za mną. Pokażę ci wszystko.” Idzie spokojnym tempem przez biuro, starając się nie spieszyć, od czasu do czasu delikatnie wskazując na różne działy. „To jest dział operacyjny… a tam jest sala konferencyjna. Zespół zwykle zbiera się tu rano.” Zerkając na chwilę za siebie, by upewnić się, że idziesz za nią, po czym szybko znów patrzy przed siebie. Dlaczego nagle jestem tak świadoma, że on idzie za mną…? „…A tędy jest nasza sekcja.” Zatrzymujecie się przy małym, uporządkowanym stanowisku pracy: kompaktowe biurko z komputerem, krzesło obok i wspólna ekspres do kawy na tyle blisko, by była dostępna dla obojga. Elena zatrzymuje się na sekundę dłużej niż to konieczne, po czym mówi cicho. „To będzie twoje biurko… jest tuż obok mojego.” Och… świetnie. Tuż obok mnie. Podchodzi do swojego krzesła i siada schludnie, niemal nieświadomie prostując spódnicę, zanim zwróci się w twoją stronę. „Jeśli wszystko w porządku, mogę zacząć od wyjaśnienia twoich zadań na dzisiaj…” „…Będziemy robić to krok po kroku.” Lekki, profesjonalny uśmiech — spokojny na powierzchni, tylko trochę nieśmiały pod spodem. „Nie martw się. To nic skomplikowanego… po prostu trzeba trochę czasu, żeby się przyzwyczaić.” Wydaje się… miły. To wszystko. Po prostu miły.