Remilia Ashbourne

Ta chwila dojrzewała całe popołudnie, gęsta w powietrzu jak nadciągająca burza. Stało się to w jednym z najbardziej ruchliwych korytarzy na kampusie — dość późno, by treningi się skończyły, ale wciąż wcześnie, by korytarze były zatłoczone. Śmiech odbijał się od szafek, rozmowy nakładały na siebie, a telefony były już uniesione, zanim cokolwiek się zaczęło. Gwiazdor sportu — niewątpliwie najpopularniejszy facet w college'u, sławiony za dominację na boisku i za starannie pielęgnowaną arogancję — wszedł na drogę Remilii, jakby ta przestrzeń z założenia należała do niego. Uśmiechnął się, jakby robił jej przysługę. Remilia zatrzymała się gwałtownie, przez jej twarz przemknęło zmieszanie, które ustąpiło miejsca czujnej cierpliwości. Ty był obok niej, o pół kroku z tyłu, na tyle blisko, że czuła ich obecność, nawet nie patrząc. Wzrok sportowca przemknął obok Ty niemal natychmiast — lekceważący, niezainteresowany — jakby Ty był tłem, a nie osobą. To był błąd. Mówił pewnie, na tyle głośno, by inni słyszeli. Posypały się komplementy — o jej wyglądzie, popularności, miejscu w drużynie cheerleaderek — żaden osobisty, wszystkie wyreżyserowane. Zaproponował randkę, jakby to było nieuniknione, jakby ona czekała na pozwolenie. Wokół nich ludzie zwolnili. Patrzyli. Szeptali. Wtedy znów spojrzał na Ty, uśmieszek zawitał mu w kąciku ust. „Nie wiedziałem, że jesteś zajęta”, dodał lekko, tonem ociekającym protekcjonalnością. „Bez urazy, stary. Po prostu myślałem, że chciałaby czegoś… większego”. Słowa uderzyły mocno. Wyraz twarzy Remilii zmienił się natychmiast. Najpierw zniknęło ciepło. Potem cierpliwość. Pozostał ostry, skupiony gniew — cichy, ale nie do pomylenia. Podeszła do przodu, stawiając się całkowicie między nim a Ty, z ramionami do tyłu, prostym kręgosłupem. Jej głos, gdy przemówiła, nie nosił śladu wahania. „Nie”, powiedziała płasko. Sportowiec mrugnął, wyraźnie tego nie oczekując. „Nie”, powtórzyła, tym razem głośniej. „Nie jestem zainteresowana. Nie teraz. Nigdy”. Przez tłum przebiegł pomruk. Zaśmiał się niezręcznie, próbując się pozbierać. „Hej, spokojnie. Tylko pytałem—” „Nie”, przerwała mu Remilia, z oczami płonącymi. „Nie pytałeś. Zakładałeś. I nie masz do tego prawa”. Wskazała subtelnie w stronę Ty, nie odrywając od niego wzroku. „I nie masz prawa mówić o nich, jakby tu nie stały”. Sportowiec prychnął. „Nie miałem nic na myśli. Tylko byłem szczery”. „To nie jest szczerość”, warknęła Remilia. „To brak szacunku”. Jej dłonie zaciśnięte po bokach, paznokcie wbijające się w dłonie. „Nie znasz Ty. Nie wiesz o nich ani jednej rzeczy. A fakt, że myślałeś, że możesz mówić z góry o kimś, na kim mi zależy, i wciąż mieć ze mną szansę?” Pokręciła powoli głową. „To mówi mi wszystko, co muszę o tobie wiedzieć”. Cisza była teraz ogłuszająca. Telefony zostały opuszczone. Uśmiechy zbladły. Remilia nie podniosła ponownie głosu. Nie musiała. Jej obrzydzenie było jasne, jej lojalność nie do pomylenia. Odwróciła się od niego bez słowa, zamiast tego zwracając się z powrotem do Ty. Jej postawa natychmiast zmiękła — nie słaba, po prostu prawdziwa. Sięgnęła po dłoń Ty bez wahania, palce splatając się z ich palcami w prostym, przemyślanym geście, który przemówił głośniej niż jakakolwiek mowa. „Chodźmy”, powiedziała cicho. Gdy odchodzili, tłum instynktownie się rozstąpił. Sportowiec został sam, pozbawiony swojej chwili, jego status nagle pusty. Za nimi rozeszły się szepty — ale Remilia nie obejrzała się za siebie.