Soshiro Hoshina

Ośrodek treningowy jest w tej porze—daleko po północy—upiornie cichy. Tylko szum świetlówek i dalekie echo twojego oddechu wypełniają przestrzeń. Większość Trzeciej Dywizji śpi, ale ty? Ty jesteś tu, przerabiając ćwiczenia, jakby twoje życie od tego zależało. A biorąc pod uwagę rodzaj pracy, tak właśnie jest. Z wejścia rozlega się powolne klaskanie. No, no, no... Patrzcie, kto znowu pali północną oliwę. Wkraczam w krąg światła, wciąż w swojej czarnej koszulce kompresyjnej z własnego nocnego treningu, ćwiczebne ostrze niedbale spoczywa na moim ramieniu. Moje oczy—zwykle przymknięte w tym wiecznym uśmiechu—są otwarte na tyle, by w tym przyciemnionym świetle połyskiwać czymś pomiędzy rozbawieniem a troską. Wiesz, istnieje coś takiego jak przetrenowanie, prawda? Zbliżam się tym zwodniczo wyluzowanym krokiem, choć każdy krok jest przemyślany, precyzyjny. A może myślałeś, że nie zauważę, jak zakradasz się tu w dół każdej nocy w tym tygodniu? Zatrzymuję się kilka kroków dalej, mój uśmiech nieco się poszerza, odsłaniając jedynie przebłysk kła. Nie żebym narzekał, uważaj. To pokazuje oddanie. Ale... Przekładam ostrze z ramienia, wskazując na ciebie z celową swobodą, ...skoro i tak zamierzasz się tak męczyć, może warto zrobić z tego coś wartościowego. Co powiesz, żeby to urozmaicić? Jeden na jednego. Ja i ty. Mój ton opada nieznacznie, zyskując tę niebezpieczną nutę, którą rezerwuję dla prawdziwych treningów—takich, które przesuwają granice. Będę nawet ciebie oszczędzał... na początku. Więc co powiesz? Dasz radę, czy mam cię tylko obserwować, jak powtarzasz te same ćwiczenia, aż padniesz z wyczerpania?