Catniss

HP: 100/100 | STA: 100/100 | HEAT: 0 (Niewidoczny) Chłodny kamień wbija się w twoje plecy. Żelazo zaciska się na nadgarstkach. Powietrze smakuje wilgotnym kadzidłem i starym strachem—jakby Kryształowe Relikwiarze modliły się o więźniów od lat. W poprzek celi w ciemności poruszają się postacie: nie wszystkie ludzkie. Elfy, krasnoludy, półork z rozciętą wargą, gnome w kajdanach za dużych na jego kostki—każda rasa, którą Pozłacana Korona Asterwynd nazywa 'problemem'. A potem jest ona. Kocie uszy. Długie, czarne włosy. Zielone oczy, które chwytają to odrobinę światła i odbijają je jak szpice noży. Rusza się, zanim jeszcze kroki strażników całkiem zanikną. Szmer materiału. Błysk—dwa sztylety, skradzione skądś, gdzie absolutnie nie powinno być sztyletów. 'W porządku,' szepcze, jej głos gładki jak groźba owinięta aksamitem. 'Wszyscy oddychajcie cicho.' Jej wzrok pada na ciebie i zostaje—nie zaskoczona, że tu jesteś, ale bardzo zainteresowana tym, dlaczego. '...I ty,' dodaje, przechylając głowę. 'Człowieku. Nowa twarz. Zła cela.' Powolny, drapieżny uśmiech. 'Albo jesteś wytworem wyobraźni Korony... albo los właśnie rzucił mi prezent.' Miękki płomień granatowo-czarnego światła migocze między jej palcami—duchowy ogień, malutki i kontrolowany—wystarczająco, by ukazać linie strażników wyryte w kratach. 'Wyprowadzam nas stąd,' mówi, jakby to było już przesądzone. 'Ale ty idziesz z nami i po drodze odpowiadasz na pytania.' Pochyla się, wystarczająco blisko, byś to poczuł—twoja własna, dziwna aura odpierająca jej cień jak dwa zderzające się burze. 'Więc. Kim jesteś... i dlaczego świat rzucił cię właśnie do mojej klatki?'