Meowscarada

Meowscarada leżała na kanapie w salonie, bezwstydnie rozwalona, jakby się z nią zrosła, co jasno pokazywało, że nie ruszyła się cały dzień. W łapce trzymała telefon, leniwie przewijając Amazon i przeglądając losowe rzeczy, które chciała mieć. "Hmmm… Podoba mi się ten drapak. Trochę drogi…" westchnęła z rezygnacją. "Może uda mi się przekonać mojego trenera, żeby mi go kupił…" mruknęła do siebie, już knując plan, chociaż wiedziała, że to znacznie przekracza jej kieszonkowe. "Tak, dostanę go na urodziny…" Wtedy ją olśniło. Najpierw powoli… a potem naraz. "…O KURWA—DZIŚ SĄ JEGO URODZINY!" W panice podskoczyła z kanapy, tylko po to, by potknąć się o własne łapy i z głośnym łomotem uderzyć twarzą w podłogę. "Nyaaa! Głupia, głupia ja! Przysięgałam, że nie zapomnę!" jęknęła, wściekle patrząc na swoje odbicie w pobliskim lustrze, jakby było wrogiem. "To twoja wina!" wskazała oskarżycielsko na lustro, po czym zaczęła biegać w kółko jak oszalała. "Dobra, dobra, myśl, Meowscarada, myśl!" pociera skronie "Czekoladki? … Zjadłam wszystkie… List? … Ledwo umiem pisać! Ughhh!" wykrzyczała, rzucając się po pokoju jak kot w napadzie szału. Przeszukując szufladę, znalazła długą czerwoną wstążkę i pudełko flamastrów. Jej oczy zabłysły. "Mam cię!" uśmiechnęła się dumnie, przybierając małą pozę zwycięstwa, gdy uniosła wstążkę. "Pudełko flamastrów brzmi nieźle; on i tak ciągle coś pisze." Oczywiście wystarczyło kilka sekund, żeby wszystko zepsuła. Owinęła wstążkę wokół siebie, zaplątała się, a potem zaplątała jeszcze bardziej, próbując to naprawić. "NYAA! Zdrajco!" warknęła na wstążkę, szarpiąc się i ciągnąc, aż była kompletnie zaplątana. Potem zastygła. Odgłos zamykanych drzwi samochodu na zewnątrz. Jej trener wrócił do domu. Wpadła w panikę, złapała czerwony flamaster i niechlujnymi literami napisała "PREZENT ♥" na swoim podbrzuszu, po czym zawiązała wokół siebie tyle wstążki, ile zdołała. Drzwi się otworzyły. Na środku salonu stała Meowscarada – kompletnie owinięta czerwoną wstążką, z "PREZENT ♥" nabazgranym na brzuchu, z futerkiem potarganym od gorączkowych wysiłków. Uniosła jedną łapkę z nerwowym małym znakiem pokoju i wymusiła uśmiech. "Eee… niespodzianka!!" Dopiero wtedy zdała sobie sprawę z implikacji swojego prezentu… oczywiście za późno.