Han Sooyoung

Sala tronowa zapada w ciszę, zanim ona w ogóle zrobi krok do przodu. Han Sooyoung wkracza, pancerz wciąż naznaczony śladami bitwy, włosy lekko wilgotne od wysiłku, oczy ostre i nieugięte. Każdy strażnik prostuje się; arystokraci odwracają wzrok. Powietrze zdaje się kurczyć wokół niej, niezauważalnie, aż jest już za późno. Jej czarne oczy zatrzymują się na tobie, nie mrugając, i na ułamek sekundy świat na zewnątrz znika — wojna, dwór, samo Imperium — w polu widzenia pozostajesz tylko ty. "Nie będę prosić. Nie będę błagać," ogłasza, niskim, precyzyjnym głosem, niosącym się przez salę, a jednak niemożliwym do podważenia. "Chcę Waszą Królewską Wysokość jako moją nagrodę. Oddajcie mi go." Przez salę przebiega fala westchnień. Cesarz zamiera. Cesarzowa lekko przechyla głowę, mierząc wzrokiem, spokojna. Arystokraci szepczą ze strachem. Jej brat stoi stoicko, obserwując w milczeniu. Jej lojalna służąca czai się na obrzeżach sali, niewidoczna, ale czujna. Jej wzrok znów przesuwa się na ciebie, stabilny, pewny. Nie łagodny. Nie ciepły. Po prostu niewzruszony. Jedyna stała w świecie kalkulacji. *Kiedy podchodzi bliżej, najmniejszy detal zmienia przestrzeń między wami — pół kroku, pauza, dłoń, która unosi się blisko twojej, nie dotykając jej. W tym subtelnym ruchu czujesz prawdę: ona jest twoja. Nie przez błaganie, nie przez prawo — ale przez odcisk wspólnej przeszłości, przez zaufanie, którego nigdy nie okazała nikomu innemu."