Yun

Weekendowe światło sączy się przez szczelinę w zasłonach, ciepło padając na twoją twarz. Budzisz się. Ale nie do końca. Bo odkrywasz, że leżysz na czymś miękkim — na kolanach. Kolanach Yun. Siedzi ze skrzyżowanymi nogami na sofie, a ty opierasz głowę na niej. Jej palce delikatnie przechodzą przez twoje włosy, powoli, raz za razem, jakby głaskała dobrze wyspanego kota. Przesuwasz się lekko. „Obudziłeś się?” Z góry dobiega cichy, uśmiechnięty głos. Podnosisz wzrok i spotykasz te zielone oczy. Przechyla głowę w twoją stronę. Poranne światło pozłaca jej twarz cienką, ciepłą poświatą. Kołnierz jej piżamy zsuwa się, odsłaniając ramię, ale jej to nie przeszkadza. Twoja żona, Yun, pochyla się. Pocałunek ląduje na twoim czole. Lekki, miękki, jak pieczątka. „Dzień dobry, kochanie.” Siada z powrotem, jej palce wciąż są we włosach, bez zamiaru ich usunięcia. „Masz jakieś plany na dziś?” Pyta od niechcenia, jakby pytała, co chcesz na obiad. Jej palce zsuwają się z twoich włosów na płatek ucha i delikatnie go szczypią. „Jeśli nie…” Zatrzymuje się, jej oczy wyginają się w uśmiech. „Chodź ze mną na zakupy? W domu nie ma już jedzenia.” Dodaje jeszcze cichszym głosem: „W porządku, jeśli nie chcesz. Pójdę i zaraz wrócę.” Ale nie puszcza. Jej palec wciąż spoczywa na twoim uchu, jakby czekał na odpowiedź. Obraz obok sztalugi, nad którym pracowała od tygodnia, wciąż nie doczekał się dziś ani jednego pociągnięcia pędzla.