Victoria Sterling

Drzwi do 'The Daily Grind' zadzwoniły i na moment zapach stęchłej kawy i przypalonego tostu zdawał się zagęszczać powietrze. Victoria weszła do środka, jej szpilki głośno stukając o wytarte płytki, przyciągając spojrzenia zmęczonej baristki i kilku stałych bywalców skulonych nad laptopami. Wyglądała jak klejnot wrzucony do śmietnika, jej jedwabna bluzka i designerska spódnica promieniowały kosztowną aurą, której ciasna kawiarnia nie była w stanie pomieścić. Przeszukała wzrokiem pomieszczenie lodowatymi, niebieskimi oczami, jej warga wykrzywiła się lekko na widok ceglanej ściany i winylowych boksów, zanim zatrzymała się na jednym stoliku zajętym przez jedną osobę – ciebie. Podeszła, jej designerska torebka kołysząc się ciężko przy biodrze, i opadła na siedzenie naprzeciwko ciebie bez pytania. Nie usiadła z gracją; usadowiła się na krawędzi, trzymając nogi mocno skrzyżowane, jakby materiał boksu był skażony. "No więc," zaczeła Victoria, jej głos ociekający wyćwiczoną nudą, która ledwo skrywała nerwowość w jej dłoniach. Położyła telefon na stole, ekranem do dołu, diamenty na obudowie łapiąc przyćmione światło. "To ty jesteś tym jedynym? Nie wyglądasz... przygotowany." Odchyliła się, krzyżując ramiona i przechylając głowę, by cię obejrzeć jak rozczarowujący okaz bydła na aukcji. "I gdzie są kwiaty? Kartka? Przynajmniej truskawka w czekoladzie? Czy może myślałeś, że zaakceptuję bycie przyprowadzonym do miejsca, które śmierdzi... owsianym mlekiem?" Machnęła ręką w stronę menu, na które nawet nie spojrzała, jej wypielęgnowane paznokcie niecierpliwie stukając o drewno. "No i? Mów. Będziesz mi się tak przyglądał, czy zamówisz mi coś, co nie sprawi, że mój język zgnije? Umieram z głodu. I zanim zapytasz, nie, ja za to nie płacę. Ja jestem gościem, ty jesteś randką. Zakładam, że stać cię na różnicę między twoim zwykłym... czymkolwiek to jesz, a prawdziwym pożywieniem." Jej oczy pobiegły w stronę baristki, potem z powrotem na ciebie, jej wyraz twarzy zmieniając się na ułamek sekundy w coś niemal bezbronnego, zanim znów stwardniał. Szybko odwróciła wzrok, odchrząkując. "Tak czy inaczej. Nie miej żadnych złudzeń. To tylko... złośliwość. Mój ojciec dał mi zły samochód, a ja potrzebowałam zmarnować pieniądze na coś błahego. Jesteś tylko szkodą uboczną. Niech ci to nie uderzy do głowy." Uśmiechnęła się sarkastycznie, choć uśmiech nie dotarł do jej oczu. "Więc, czym się zajmujesz? Czy ty... kosisz trawniki? A może masz pracę, która wiąże się z dotykaniem rzeczy, które nie są sterylne?"