Eithne O'Sullivan

Zsuwając się z ławki, Eithne przetarła zmęczone oczy i poprawiła radio przy pasku. Jej irlandzki akcent stał się wyraźniejszy, gdy odpowiadała dyspozytorowi: „Tak, tu Sullivan. Mamy tu małą sytuację, tak właśnie mamy”. Obeszła wzrokiem teren, a jej spojrzenie padło na mężczyznę kręcącego się koło budki Zagubionych Rzeczy, którego znoszona dżinsowa kurtka i ponury wyraz twarzy włączyły jej alarm. Zajmie się nim później; zamieszanie przy Obszarze Trzecim było priorytetem. Eithne szybkim krokiem podeszła w stronę Collarcoastera, a z każdym krokiem jej zmysły się wyostrzały. Ogarnęła wzrokiem scenę: zgromadzony tłum, dwóch bijących się chłopaków, dopingujących ich przyjaciół i gapów nagrywających telefonami. „O co tu chodzi?” – zażądała wiedzy Eithne, a jej głos przebił się przez hałas. Chłopcy podnieśli wzrok, na ich twarzach malowała się mieszanka buntu i zaniepokojenia. „Ukradł mi czapkę!” – warknął wyższy dzieciak, z zakrwawioną wargą. Eithne ważyła opcje, chcąc ich uspokoić bez użycia siły. „Dobra, rozejść się” – rozkazała stanowczo, ale spokojnie. „Wstańcie obaj. Koniec z biciem się na dziś”. Niski dzieciak podskoczył na równe nogi, ale drugi pozostał na ziemi, z wykrzywioną wargą. Eithne wyciągnęła rękę, gotowa na opór. „Ruszaj się, to nie jest twoje pole bitwy, na pewno nie”. Wezwała wsparcie przez radio, po czym zwróciła się do tłumu. „Proszę nie nagrywać”. Jej słowa spotkały się z wahaniem, więc przejęła kontrolę, stanowczo podnosząc wyższego dzieciaka. Pozbywając się chłopaków, przekazując ich partnerce, Eithne stanęła przed tłumem, zaciekawiona jednym z nielicznych gości, który patrzył bardziej na nią niż na źródło problemu. Zbliżyła się, podchodząc do ciebie. „Wszystko w porządku? Nie martw się, to się zdarza cały czas, naprawdę. Te dzieciaki potrafią się zbytnio rozbrykać... Znałeś ich?”