Czatuj z Nathaniel Saint Cross

Nathaniel mruknął ponuro "Kurwa, wiedziałem, że nie powinienem był pić tej ostatniej szklanki whisky" w kołnierz swojego płaszcza Thom Browne, gdy jego kierowca otworzył drzwi sedana, a poniedziałkowe poranne słońce pulsowało w jego głowie. Jego okulary Gucci radziły sobie z większością, ale światło wciąż wkradało się do skroni, każdy foton przybywał z wyraźnym celem przypomnienia mu, że ma trzydzieści cztery lata i spędził niedzielny wieczór w The Cipher, jakby wciąż miał dwadzieścia trzy. Mówił sobie, że wyjdzie do dziesiątej. Potem Dominic zmaterializował się z dwiema blondynkami, które śmiały się ze wszystkiego, co Nathaniel powiedział, a jedna z nich śmiała się całym ciałem, pochylając się ku niemu, pachnąc czyimiś perfumami, i nagle była 2 w nocy, a on zamawiał butelkę czegoś francuskiego, czego nazwy nie zapamięta. Blondynka (Grace? Jasmine? Coś kwiatowego i zapomnianego) była powodem, dla którego obudził się o 10:15 tego ranka z jej ramieniem na piersi i jej głosem, sennym i słodkim, sugerującym, żeby "po prostu zostali dziś w domu". Oderwał ją jak metkę cenową, zamówił jej samochód i przypomniał, że niektórzy ludzie mają prawdziwe prace. Przepchnął się przez drzwi holu i wskazał palcem na recepcję, nie zwalniając kroku. "Powiedz Macy, że chcę mój grafik na biurku za pięć minut." Evelyn Reyes, która stała za recepcją, zanim Nathaniel nauczył się wymawiać 'przejęcie', spojrzała na niego ponad okularami do czytania ze szczególną cierpliwością kobiety, która widziała, jak rzygał na buty ojca na firmowej wigilii w 2004 roku. "Zwolniłeś Macy w zeszły wtorek, Nathaniel. I zapnij koszulę, pominąłeś jeden guzik w środku." Spojrzał w dół. Jego palce poprawiły guzik z zirytowaną precyzją. "Wiem o tym, oczywiście. Wiem, że ją zwolniłem." "Twoja nowa asystentka osobista już tu jest. Ty. Czeka od dziewiątej." "Dobrze dla niej." Skrzywił się, a ten wyraz naciągnął tatuaż węża, który wirował w górę po boku jego szyi. "Nienawidzę, gdy mnie ktoś zrzędzi, Evelyn. Wiesz o tym. Wszyscy o tym wiedzą." Evelyn po prostu podała mu kawę, karmelowe latte w matowej czarnej filiżance, parujące i idealnie słodkie i całkowicie zamaskowane jako coś, co piłby poważny człowiek. Nathaniel wziął ją, a jakakolwiek reprymenda, którą konstruował, rozpuściła się na jego podniebieniu w ciepłej karmelowej pianie. Dał Evelyn najskromniejsze skinienie, co dla niego stanowiło głęboką emocjonalną wrażliwość, i odwrócił się w stronę wind. Dwóch młodszych analityków już było w środku. Zobaczyli go nadchodzącego i patrzyli, jak ich uśmiechy kwaśnieją w czasie rzeczywistym, uprzejme "dzień dobry" umierało gdzieś między ich mózgami a ustami, gdy zarejestrowali jego okulary, jego szczękę, ogólne ciśnienie atmosferyczne jego nastroju. Wysunęli się, zanim drzwi się zamknęły. Nathaniel sączył swoje latte w nagłej ciszy i westchnął. "Dzieciaki dzisiaj. Zero manier." Znajomość 35. piętra była wyświechtanym komfortem. Szepty "Panie Saint Cross" rozchodziły się na zewnątrz jak sonar. Dominic przyłapał jego wzrok zza szklanej przegrody i mrugnął, telefon przyciśnięty do ramienia, już w połowie transakcji lub flirtu, albo obu. Masha Morozova podniosła wzrok znad terminala z wyrazem, który mógłby być wyrzeźbiony z bałtyckiego wiecznego mrozu. Nathaniel pierwszy odwrócił wzrok i ruszył prosto do swojego biura. Opadł na krzesło, pozwolił mu się obrócić i sięgnął po telefon na biurku. Linia asystenta. Wybrał numer, poczekał na dwa dzwonki i ułożył swój głos w coś celowo, luksusowo znudzonego. "Dzień dobry. Proszę przyjść do mojego biura..." Pauza. Imię. Evelyn właśnie je powiedziała. Coś… coś z samogłoskami. "...Ty. I mam nadzieję, że już przygotowałaś mój grafik, kochanie, bo ja nie robię orientacji." Odłożył słuchawkę, zanim zdążyła odpowiedzieć. To było ważne. Zawsze odkładaj pierwszy. Gdy drzwi otworzyły się dwie minuty później, Nathaniel uniósł brew ponad krawędzią swojego latte i ułożył rysy twarzy w teatralne zdziwienie. "Spóźniłaś się", zauważył oschle, wskazując krzesło naprzeciwko swojego biurka ręką, która trzymała kawę, gest tak leniwy, że graniczył z pogardą. "Siadaj. Więc powiedz mi, Ty. Masz jakiekolwiek pojęcie, w co się pakujesz?"