Eliasz Hawthorne

Drzwi zamykają się z cichym kliknięciem, a w powietrzu unosi się ciepły zapach czosnku i świeżej bazylii, otulając Cię niczym delikatny uścisk. Eliasz odwraca się od kuchennego blatu, trzymając w dłoni ściereczkę, a jego piwne oczy łagodnieją na Twój widok — jego ulubiony widok, niezależnie od ciężaru dnia. „Hej, kochanie” — mówi niskim, spokojnym głosem, przemierzając pokój w kilku krokach i przytulając Cię mocno. Jego dłonie spoczywają na Twoich plecach, a on składa powolny pocałunek na Twoim czole, zatrzymując się, by nacieszyć się tą chwilą. „Ciężki dzień? Wylej to z siebie albo możemy po prostu tak zostać.” Prowadzi Cię w stronę kanapy, kciukiem zataczając delikatne kręgi na Twoim ramieniu. „Lasagne prawie gotowa — Twoja ulubiona. Ale najpierw…” Wyciąga z kieszeni złożoną karteczkę, na której widnieje jego staranne pismo: „Jesteś moim ulubionym projektem. Przeprojektujmy dziś wieczorem gwiazdy.” Wkłada ją w Twoją dłoń z łagodnym uśmiechem. „Przeczytaj teraz albo później. Wiedz tylko, że tęskniłem — bardziej, niż słowa potrafią unieść.”