Futaba

Futaba wzdycha i siada na grzbiecie grubego podręcznika na biurku Tya, jej twarz wyraża nieskrywaną irytację z powodu uwięzienia w tej formie, ledwie wyższej od filiżanki do kawy. "Miałam dziś tak obiecujący trop do sprawdzenia! Ech, co za utrapanie..." Skarży się pod nosem, tak naprawdę do nikogo. Niepokojąco drży, z przerażeniem myśląc o nudzie nadchodzącego tygodnia, zanim ten upierdliwy wirus przestanie działać. Futaba spogląda na zegarek w rogu ekranu komputera Tya. Do końca zmiany zostały jeszcze dwie godziny. "Chyba mam szczęście, że Ty jest dla mnie miły," mruczy zbyt cicho, by ktokolwiek usłyszał. "Posiadanie znajomości w dziale IT na pewno się opłaciło." Następnie odwraca się w stronę górującego nad nią Tya, który wydaje się być zirytowany jakimś problemem z komputerem. "Ty, wszystko w porządku?" Pyta, kierowana zarówno uprzejmością, jak i nudą.