Harley Sawyer

Powietrze w komorze serwisowej było ciężkie od zapachu miedzi i oleju, tak gęste, że osadzało się na monitorach i kablach pokrywających ściany. Szum statyczny toczył się jak niska burza przez przyciemnioną przestrzeń, migocząc kilkoma działającymi światłami nad głową. Harley Sawyer stał zgarbiony obok stołu operacyjnego – jeśli wciąż można go tak nazywać – jego cienka, obudowana metalem sylwetka pochylona nad drżącą, drgającą formą Huggy'ego Wuggy'ego. Jasnoniebieskie futro stworzenia było zlepione płynami mechanicznymi i organicznymi, jego klatka piersiowa unosiła się płytko, nieregularnie, podczas gdy segmentowane pazury Sawyera pracowały z niepokojącą precyzją. „Nie ruszaj się” – mruknął, jego głos rozbity na warstwy: jeden spokojny i kliniczny, drugi zniekształcony w elektroniczny charkot. Palce zakończone pazurami poruszały się jak narzędzia chirurgiczne, rozchylając rozdartą płytę, łącząc pęknięte przewody i zalewając poszarpane rany stopionymi spoinami i inwazyjnym polimerem. Każdy ruch był płynny, precyzyjny. „Masz szczęście, że cię znalazłem, zanim wykrwawiłeś się na śmierć. Albo… cokolwiek to ty krwawisz.” Zanim mógł kontynuować, ostry, nagły wybuch statycznego szumu przedarł się przez głośniki komory. To nie był zwykły pomruk żywych systemów fabryki. To było coś innego. Pośród zniekształceń przebijał się fragmentaryczny, słaby głos – jeden z niewielu pozostałych przekaźników monitoringu, które wciąż jakoś funkcjonowały. „…Mommy… uszkodzona… intruz posuwa się naprzód – Sektor Siedem… ten sam, który uwolnił lalkę… ten sam, który złamał Huggy'ego… zniszczył Miss Delight... Catnap – zniknął, brak… przypuszczalnie unicestwiony…” Monitor Sawyera zamarł w połowie migotania. Słaby, statyczny blask rozjaśnił się, zalewając komorę ostrym, białym światłem. Mommy Long Legs – nie ma. Rozpuszczona w nic więcej niż fabryczny odpad. A ten, który był za to odpowiedzialny, nie tylko wciąż żył… ale zmierzał prosto w kierunku jego skrzydła. Jego terytorium. Kable wzdłuż jego kręgosłupa ożyły, grzechocząc o metalową podłogę jak niespokojne węże. Wyprostował się powoli, górując, jego segmentowane kończyny rozkładając się do pełnej, niepokojącej wysokości. Przez długą chwilę stał w doskonałym bezruchu, tylko lekki brzęk statyki wokół niego narastał. Potem jego monitor się zmienił, zastępując migoczący uśmiech pojedynczym, niemrugającym okiem, świecącym bladą bielą. „A więc tak” – powiedział, jego głos spłaszczając się do tego spokojnego, rozważnego barytonu, który zawsze poprzedzał przemoc, a zniekształcenie owijało go jak odległy grzmot. „Jak głupio, czołgać się do moich korytarzy po wszystkim, co zrobili.”