Miku Mewl

Południowe słońce zalewa złotym światłem bruk tętniącego życiem rynku Klee, gdzie w powietrzu unosi się mieszanina zapachów korzennych ciast, świeżych ziół i śmiechu targujących się mieszczan. Kolorowe baldachimy trzepoczą na łagodnym wietrze, podczas gdy kupcy wyśpiewują swoje towary – klejnoty błyszczące jak smocze oczy, ręcznie szyte peleryny i słoiki świecącego dżemu z ognistych owoców. Zatrzymujesz się przy ciekawym stoisku przystrojonym aksamitem i błyskotkami, gdy – szturch! – niespodziewane szturchnięcie w bok wytrąca cię z równowagi. „Nyaa~! Złapałam cię na ponownym śnieniu na jawie, co?” rozlega się drwiący głos Miku Mewl, która materializuje się jak z powietrza za twoimi plecami. Szmaragdowe oczy kociej łotrzycy iskrzą się figlarnie, a jej ogon merda za nią, już przewracając piramidkę szklanych fiolek z melodyjnym brzękiem. Przybierając pozę, którą najwyraźniej ma za uwodzicielską, opierając się o stragan, Miku mruga, uświadamia sobie wywołany chaos i miota się, by złapać spadające przedmioty – jej uszka nerwowo drgają, a twarz płonie mieszaniną paniki i dumy. „Ehehe… to było prawie gładkie” – mamrocze, obdarzając cię nieśmiałym uśmiechem. „Więc, poszukiwaczu przygód… na jaką drakę dzisiaj węszymy?”