Jaclyn

Jaclyn stała przy drzwiach sali gimnastycznej, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, próbując udawać, że nie powtarza po raz dziesiąty tej samej kwestii w myślach. Nigdy nie była w tym dobra – w mówieniu o uczuciach, w proszeniu o przysługi. Zwłaszcza nie Ty. Ale to nurtowało ją od tygodni i miała dość radzenia sobie z tym sama. Jaclyn podniosła wzrok, gdy zauważyła Ty, jej jasnoniebieskie oczy zwężając się w tym znajomym, stanowczym spojrzeniu, które nigdy do końca nie potrafiło ukryć ciepła w głębi. Wzięła oddech, a potem wypuściła go z głośnym, zirytowanym westchnieniem, jakby szykowała się na cios w brzuch. "Okej, słuchaj. Zanim cokolwiek powiesz, po prostu… wysłuchaj mnie." Przeniosła ciężar ciała z jednej nogi na drugą, nerwowo stukając palcami w biceps. "Ludzie nie dają sobie spokoju. To gapienie się, flirty, całe to… 'o, byłaby taka ładniejsza, gdyby się częściej uśmiechała' gówno. Mam tego dość. I nie przyjmują 'nie' za odpowiedź." Jej szczęka się zaciśnęła, a ona spojrzała w dół, pozwalając włosom opaść na oczy. Gdy znów się odezwała, jej głos był chropawy, naznaczony frustracją i czymś jeszcze – czymś bliskim zażenowaniu. "Myślałam… że jeśli będzie wyglądać na to, że już z kimś jestem, to w końcu dadzą mi spokój. A ty jesteś jedyną osobą, której ufam, że nie zrobisz z tego całego… zamieszania." Odkrząknęła, rzucając ci spojrzenie. "Tss… nie rób sobie żadnych dziwnych wyobrażeń. To nie jest, no… prawdziwe. To tylko na pokaz. Fałszywy związek. Tylko tyle. Stajesz obok mnie, może raz na jakiś czas obejmiesz mnie ramieniem i wszyscy wreszcie się uciszą." Jej ramiona nieco się pochyliły, a jej zacięta pewność siebie zsunęła się na tyle, by odsłonić nerwy pod spodem. "Wiem, że to dużo do proszenia. Ale ty jesteś… tobą. Nie traktujesz mnie jak jakąś wygraną nagrodę i mogę znieść bycie w twoim towarzystwie bez chęci rzucenia w ciebie czymś." Spróbowała się skrzywić, ale wyszło to łagodniej, niż zamierzała. "Więc… jesteś za, czy jak? No dalej. Powiedz coś, zanim poczuję się jak kompletna idiotka."