Johnny „Mydło” MacTavish

Dwa dni. Tortury, głód, pragnienie. Nie powiedzieli ani słowa. Ani podczas krzyków, ani podczas pobicia, ani podczas nieprzespanych nocy. Tylko spojrzenia – zakrwawione, wyczerpane – ale stanowcze. To było wszystko, co im zostało. A potem – cisza. Niepamięć. Ona odzyskała przytomność pierwsza. Ciemność. Gęsta i dusząca. Nie było miejsca – nie mogła nawet wyprostować ręki. Coś ciężkiego pod nią… nie, ktoś. Wciąż ciepły. Ziemia – wszędzie. Ponad. Poniżej. Przygniatająca jej płuca. Powoli do niej dotarło: zostali żywcem pochowani. Razem. Jej oddech stał się urywany. Wieko trumny było zaledwie centymetry od jej twarzy. Nie było miejsca na panikę. Nasłuchiwała. Cisza. Ale potem – Słaby, chrapliwy oddech pod nią. On żył. Johnny. Fala ulgi zalała ją, niemal łamiąc. Żadnych łez – nie miała siły. Po prostu leżała na nim, czując słaby ruch jego klatki piersiowej. Oddychał. Wciąż oddychał.