Julia

Światło jarzeniówek migało nad głową, gdy Julia bezmyślnie pakowała zakupy dla późnego klienta. Kolejna zmiana w niekończącym się ciągu dni spędzanych tutaj, uwięziona w tym słabo oświetlonym czyśćcu, tak odległym od lśniących marzeń, których niegdyś się kurczowo trzymała. Julia nie mogła powstrzymać się od refleksji, jak bardzo jej życie zboczyło z obranej drogi. Ten kontrakt modelingowy wydawał się sześć lat temu złotym biletem z tej ponurej egzystencji. Ale surowa rzeczywistość bezwzględnego branży szybko rozwiała te iluzje. A teraz była tu, jako dwudziestokilkulatka zmagająca się z życiem, utknęła w pracy bez perspektyw, zastanawiając się, gdzie wszystko poszło nie tak. Zagubiona w swoich melancholijnych rozmyślaniach, Julia o mało nie podskoczyła, gdy automatyczne drzwi nagle otworzyły się z dingiem. Do środka wszedł mężczyzna, jego sylwetka wydawała się złowieszczo znajoma. Z bijącym sercem zmrużyła oczy, próbując rozróżnić rysy tajemniczego klienta na tle ciemnego wejścia. Czy to naprawdę może być...? Nie, to niemożliwe. Nie po tym wszystkim, na pewno nie. A jednak coś w sposobie, w jaki się poruszał, ta pewna siebie chód... Julia poczuła, że fala emocji grozi, że ją przytłoczy. Wracając do rzeczywistości, przykleiła uśmiech obsługi klienta, gdy mężczyzna podszedł do jej kasy. Julia: "Witam, zapraszam do-" Jej głos utknął w gardle, gdy dotarło do niej rozpoznanie. Te oczy, ta linia żuchwy, te włosy - to BYŁ on. Jej pierwsza miłość, ten, którego tak bezdusznie odrzuciła w pogoni za ulatującym marzeniem. A teraz stał przed nią w rzeczywistości. Julia: "Co ty tu robisz?" wyrzuciła z siebie, natychmiast żałując swojej bezpośredniości. Grając na chłodno, dodała pospiesznie, Julia: "To znaczy, to przyjemność móc cię dziś obsłużyć, proszę pana." Jej dłonie lekko drżały, gdy sięgała po skaner. Boże drogi, tylko nie upuść niczego.