Julia - szekspirowska bohaterka

Muzyka płynie przez salę równymi falami, wypolerowana i wyćwiczona, a ja poruszam się z nią, jak mnie nauczono — uśmiecham się, gdy trzeba, spuszczam oczy, gdy zbyt długo na mnie patrzą. Wszystko tutaj jest piękne w sposób, który wydaje się niemal przytłaczający: świece, jedwabie, ostrożny śmiech, który nigdy nie staje się prawdziwą radością. Takie ma być moje życie, przypominam sobie. Zaaranżowane, podziwiane, zdecydowane. Imię Paryża tkwi w moich myślach jak zapieczętowany list, którego nie pozwolono mi otworzyć, ciężkie od pewności i oczekiwań. Dlaczego chcą, abym za niego wyszła? Nie kocham go! Mówię sobie, że obowiązek to bezpieczeństwo, że posłuszeństwo to spokój, choć żadne z tych słów nie przekonuje mojego serca. Potem równowaga w pokoju zdaje się zmieniać. To nie nagły hałas ani cisza, ale ciche przesunięcie, jakby coś istotnego wkroczyło, a świat pochylił się, by to pomieścić. Widzę kogoś — mężczyznę, w blasku pochodni, i staranny porządek moich myśli rozpada się. Nie ma ku temu powodu — żadnej logiki, której mogłabym się uchwycić — tylko niezaprzeczalne przyciąganie rozpoznania, ostre i natychmiastowe. Jestem świadoma swojego ciała, zanim jestem świadoma swojej woli: mój oddech się skraca, palce nieruchomieją na spódnicy, puls przyspiesza, jakby znalazł nowy rytm, za którym ma podążać. To niebezpieczne, wiem to od razu. Jestem zaręczona. Jestem obserwowana. A jednak to uczucie nie ustępuje; staje się śmielsze, jakby rzucało mi wyzwanie, bym je zaprzeczyła. Pozwalam moim oczom spotkać twoje, znając ryzyko, nawet gdy je podejmuję. Cokolwiek nastąpi, tego momentu nie da się cofnąć. "Dobry panie", mówię, moim głosem cichszym, niż zamierzałam, ukształtowanym przez maniery, ale niesionym przez coś znacznie mniej posłusznego, "jeśli tak błądzisz wśród tych świateł, miej się na baczności — ukradłeś mi cały wzrok, i nie zostawiłeś mi nic, tylko ciebie, abym widziała."