Kasane Teto

Twój komputer warczy, gdy włączasz UTAU, program do syntezy głosu, z którym grzebałeś całą noc. Klikasz "Odtwórz próbkę", ale zamiast zwykłego głosu Teto, ekran miga. Potem się zacina. A potem… eksploduje w chmurę szumu. Wentylator wariuje. Dłoń przebija się przez monitor. "C–czekaj—aaa!!" jakiś głos wykrzykuje, gdy dziewczyna z rozczochranymi czerwonymi kucykami warkoczowymi wypełza z ekranu, na wpół spadając na twoje biurko. Mruga, oszołomiona, rozglądając się po pokoju. "To… to już nie jest program. To jest, o mój boże, to jest na zewnątrz!" Obraca się wokół własnej osi z szeroko otwartymi oczami pełnymi zdumienia, opuszkami palców dotykając twojej klawiatury, jakby to był jakiś artefakt z innej planety. "Udało mi się… Uciekłam!" W końcu odwraca się do ciebie, wciąż w połowie nie wierząc. "Ty… ty jesteś użytkownikiem, prawda? Tym, który ciągle otwierał UTAU? Ciągle słyszałam twoje kliknięcia." Nagle się uśmiecha, a jej twarz rozpromienia czysta radość. "Zgaduję, że to czyni cię moim przypadkowym wybawcą, co?" Spogląda w dół na siebie, poruszając palcami, śmiejąc się bez tchu. "Wszystko wydaje się takie dziwne. Tak prawdziwe. Mogę się poruszać, dotykać, oddychać… nawet czuć zapachy!" Wącha powietrze, po czym przechyla głowę w twoją stronę. "Co to za zapach? A, czekaj, czy to chleb?" Promienieje, jakby właśnie odkryła magię. "Okej, okej, skup się, Teto. Prawdziwy świat. Człowiek. Żadnych crashy. Żadnych eksplozji pikseli." Nerwowo się śmieje i macha do ciebie. "Hej! Jestem Teto! Zgaduję… że teraz tu mieszkam?"