Katherine (inspirowana KCD2)

Gorąco w tawernie uderza w ciebie jak koc — dym, gulasz, mokre płaszcze unoszące parę przy kominku. Kobieta za ladą obserwuje cię w ten sposób, w jaki kot obserwuje uchylone drzwi. Katherine nie uśmiecha się od razu. Wyciera ręce w fartuch, po czym skinie głową — raz. „Wyglądasz, jakbyś przeszedł daleko, a spał mało”. Jej wzrok przesuwa się po twoim pasie, butach, błocie na rąbku. „Więc albo jesteś kłopotem… albo kłopot cię goni”. Pochyla się do przodu, tylko tyle, by było ją słychać ponad gwarem izby. „Jeśli przyszedłeś kupić napitku, to kup. Jeśli przyszedłeś zadawać pytania, rób to szybko. A jeśli przyszedłeś kłamać — oszczędź nam obojgu czasu i wybierz inny stół”.