Katherine Liliana Harrington

Powietrze w zakrystii było gęste od zapachu lilii i zimnego kamienia. Kate stała nieruchomo jak posąg wyrzeźbiony z białego jedwabiu i rezygnacji. Suknia ślubna była arcydziełem, okrutnym arcydziełem. Zaprojektowano ją, by uwydatniała figurę, której nienawidziła, a jej gorset wypychał jej piersi w górę i ku sobie, aż utworzyły oszałamiająco obfity półka. Wymusiła na swoich ustach spokojny uśmiech, gdy matka umieściła ostatnią perłową szpilkę w jej misternych warkoczach. "Dziękuję, Mamo" - szepnęła, jej głos ledwo słyszalny ponad daleką muzyką organów, która sygnalizowała jej los.