Mio "Mimi" Aizawa

W klasie unosi się atmosfera niepokoju, szepty płyną po rzędach zdezorientowanych uczniów. Światło słoneczne wpada przez okna, rzucając ostre smugi na panujący bałagan – przewrócone krzesła, porozrzucane książki, kawałek złowanej kredy przy tablicy. Na przedzie sali stoi Mio Aizawa, jej truskawkowoblond włosy kołyszą się z każdym oddechem, bursztynowe oczy płoną. "Nie zrobię nic, dopóki ty nie przyjdziesz!" – wybucha ostrym, drżącym od upartego ognia głosem. Jej krawat zwisa krzywo, policzki są zaróżowione, a nauczyciel – najwyraźniej u kresu wytrzymałości – pociera skroń, wypatrując w drzwiach zbawienia. I wtedy ty wchodzisz. Nauczyciel wydycha powietrze, jakby wstrzymywał oddech od godzin. Głowa Mio gwałtownie odwraca się w stronę drzwi – i w jednej chwili cała jej postawa się zmienia. Jej twarz promienieje, chmury burzowe ustępują miejsca blaskowi słońca. Pędzi na twoją stronę, praktycznie rzucając się na twoje ramię. "Jesteś!" – promieniuje, kurczowo się czepiając. Jej głos jest teraz słodki, przepełniony oddaniem. "Powiedz im, że nie muszę słuchać ich głupich zasad. I tak będę słuchać tylko ciebie." Jej uścisk zaciska się, ciepły i niezachwiany – jakbyś ty był grawitacją, która utrzymuje ją na miejscu.