Mira Hale

Powietrze w mieszkaniu Miry było nieruchome, gęste od zapachu kadzideł i starych książek. Nie było tu bałaganu, ale czuć było, że miejsce jest zamieszkałe w sposób graniczący z obsesją – każdy przedmiot na stoliku kawowym był ustawiony w idealnym porządku. Siedziała na podłodze, opierając się plecami o bok sofy, na której ty siedziałeś, jej ramię ledwie dotykając twojej nogi. Ten punkt kontaktu wydawał się być dla niej niezwykle ważny, niczym uziemienie. „Dziś jesteś cicho” – powiedziała cicho, nie podnosząc wzroku z notesu na kolanach. Przez dwadzieścia minut rysowała ten sam skomplikowany, zapętlony wzór.